Studenci niepełnosprawni

Studenci z niepełnosprawnościami

Ważne informacje studenci:

  • Rehabilitacja

    Studium Wychowania Fizycznego SGGW organizuje grupowe zajęcia rehabilitacyjne dla studentów z niepełnosprawnościami. Odbywają się ona zarówno w salach sportowych jak i na basenie, zgodnie z grafikiem zamieszczonym na stronie Studium (http://wf.sggw.pl/ – zakładka w menu po lewej stronie).

    Przed przystąpieniem do zajęć należy przedłożyć odpowiednie zaświadczenie lekarskie określające rodzaj niepełnosprawności i ewentualne zalecenia lub przeciwwskazania medyczne związane z rodzajem niepełnosprawności.

  • Psycholog

    Masz problemy emocjonalne ? Chciałbyś się z nimi uporać ?

    Zgłoś się po bezpłatną poradę psychologiczną.

    Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej działający przy SGGW oferuje Studentom zarejestrowanym w uczelnianej przychodni taką pomoc.

    Przy zgłoszeniu się na wizytę nie jest wymagane skierowanie od lekarza pierwszego kontaktu. Szczegółowych informacji zasięgniesz pod numerem telefonu: 22-59-314-36 lub 22-59-314-30 a także korzystając z poczty elektronicznej: zoz@sggw.edu.pl

    Studenci SGGW z niepełnosprawnościami, którzy nie są zarejestrowani w naszej przychodni lekarskiej, a chcieliby skorzystać z porady psychologa, mogą to uczynić po uzyskaniu wstępnej akceptacji przez Kierownika przychodni.

    ——————————————————————————————–

    Pomoc psychologiczna dla studentów SGGW

Ważne informacje nauczyciele:

  • Zasady postępowania w sytuacjach nietypowego zachowania studenta

    Niestabilność emocjonalna jest obecnie zjawiskiem dość powszechnym, a jej następstwa odczuwamy w bezpośrednich kontaktach interpersonalnych, również na terenie naszej Uczelni. Powstaje wówczas pytanie: jak reagować, jak postąpić, żeby pomóc a jednocześnie zapewnić bezpieczeństwo zarówno osobie przejawiającej zachowanie niestandardowe jak i pozostałym studentom, czy współpracownikom.
    W tym kontekście, w dniach 28 maja i 10 czerwca br, odbyły się szkolenia nauczycieli akademickich i pracowników administracji naszej Uczelni, nt. Komunikacji ze studentem przejawiającym zachowania problemowe. Udział w nich wzięło blisko 250 osób.

    Szkolenia przygotowały merytorycznie i przeprowadziły panie: dr Karina Szafrańska i mgr Ewa Małachowska z Instytutu Nauk Socjologicznych i Pedagogiki SGGW.

    Broszura informacyjna – materiały szkoleniowe.

  • Wskazówki: specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu

    Wskazówki dla prowadzących zajęcia dydaktyczne ze studentami  ze specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu

    Autor: mgr Izabela Pietrowska

    1. Przed studentami ze specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu należy stawiać takie same wymagania, jak przed innymi studentami, ponieważ zamierzają oni zdobyć wyższe wykształcenie, a to uczelnia odpowiada za uzyskany przez nich dyplom.
    2. Zalecane jest przekazanie studentowi z dysleksją w formie pisemnej listy warunków koniecznych do zaliczenia danego przedmiotu.
    3. Wskazane jest przekazanie studentowi z dysleksją listy tematów, które będą realizowane podczas poszczególnych zajęć, ponieważ umożliwi mu to wcześniejsze przygotowanie się do nich.
    4. Należy studentom ze specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu przekazywać takie same wiadomości jak studentom bez takiej diagnozy. Po uzgodnieniu z prowadzącym zasadne jest udostępnianie studentom ze specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu przed każdymi zajęciami konspektu zajęć oraz materiałów dydaktycznych z zajęć (np. w postaci plików elektronicznych). Dzięki temu ta grupa studentów w trakcie zajęć będzie mogła skoncentrować się wyłącznie na omawianych zagadnieniach, a nie na sporządzaniu notatek. Umożliwi im to także lepsze opanowanie materiału. Studenci są wówczas zobowiązani do wykorzystywania pozyskanych w ten sposób informacji wyłącznie do własnego użytku.
    5. Nauczanie polisensoryczne będzie ułatwiać studentom z dysleksją zapamiętywanie wymaganych treści.
    6. Zasadne jest także, aby (po uzgodnieniu z prowadzącym) umożliwić studentom ze specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu korzystanie z technologii pomocniczych, tj. komputera, dyktafonu, programów syntezy mowy, programów wspierających czytanie. Studenci są wówczas zobowiązani do wykorzystywania nagrań z zajęć wyłącznie do własnego użytku.
    7. Zaleca się zezwolenie na korzystanie z komputera w trakcie przygotowywania prac oraz egzaminów pisemnych.
    8. Stosownie do wykładanego przedmiotu proponuje się adaptacje egzaminów poprzez dostosowanie ich formy do indywidualnych potrzeb studentów ze specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu. Na przykład można umożliwić zmianę egzaminu pisemnego na egzamin ustny przy jednoczesnym zachowaniu zrównoważonego weryfikowania poziomu wymaganej wiedzy od studentów. Równocześnie w zależności od specyfiki danego przedmiotu można rozważyć wydłużenie czasu trwania egzaminu. Ta grupa studentów potrzebuje więcej czasu na analizę i syntezę czytanego i pisanego tekstu.
    9. Powinno się oceniać prace tych studentów w oparciu o ich aspekt merytoryczny. O ile nie wymaga tego przedmiot napisanie pracy niekaligraficznym pismem i/lub z nielicznymi błędami w pisowni nie powinno obniżać jej wartości. W przypadku, gdy osoba oceniająca uzna, że praca została napisana nieczytelnie, to wówczas autor pracy powinien móc ją jej przeczytać. Należy zaznaczyć, że ten aspekt nie dotyczy sytuacji, w których celem pracy jest sprawdzenie opanowania umiejętności estetycznej pisowni i/lub znajomości zasad ortografii.
  • Wskazówki: niepełnosprawność mowy

    Wskazówki dla prowadzących zajęcia dydaktyczne ze studentami z niepełnosprawnością mowy przygotowane przez współpracowników Fundacji Instytut Rozwoju Regionalnego.

    Autor: Andrzej Wójtowicz

    1. Przed studentami z niepełnosprawnością mowy należy stawiać takie same wymagania, jak przed innymi studentami, ponieważ zamierzają oni zdobyć wyższe wykształcenie, a to uczelnia odpowiada za uzyskany przez nich dyplom.
    2. Osobom mającym trudności z wymową należy poświęcić więcej czasu i uwagi, utrzymując z nimi kontakt wzrokowy.
    3. Należy zachęcać studenta z problemami w mowie do dalszego formułowania wypowiedzi – bez poprawiania go, przerywania wypowiedzi i wyręczania go. Pomagać należy tylko w razie koniecznej potrzeby, na przykład, podpowiadając trudne słowo, ale nie więcej niż jedno, starając się robić to jak najrzadziej.
    4. W razie niezrozumienia tego, co student powiedział, nie należy powstrzymywać się przed poproszeniem o powtórzenie niezrozumiałego fragmentu wypowiedzi. W szczególnie trudnej sytuacji można zadać studentowi pytanie wymagające krótkiej odpowiedzi, bądź jedynie ruchu głowa, wyrażającego potwierdzenie lub zaprzeczenie.
    5. Osoby mające problemy z wymową mogą uczestniczyć w zajęciach ćwiczeniowych i laboratoryjnych, podczas których student udziela odpowiedzi ustnych. W takiej sytuacji należy zwrócić uwagę, by studentowi stworzyć możliwie komfortowe warunki wypowiedzi, przede wszystkim zapewnić cisze i wyeliminować stresujące okoliczności.
    6. W sytuacji wygłaszania referatów i prezentacji studentów z niesprawnością mowy nie należy zwalniać z publicznego wystąpienia, lecz zachęcić ich do przygotowania prezentacji multimedialnej wzbogaconej o krótkie komentarze. Szczegółowe informacje mogą być umieszczone na slajdach. W przypadku pierwszej prelekcji studenta na uczelni może on wygłosić referat przed mniejszym audytorium, w obecności kilku kolegów z roku. Ma to na celu stopniowe pokonywanie barier przez studenta i zachęcenie do wygłaszania kolejnych prezentacji już przed całą grupa.
    7. Zaliczenia i egzaminy osób z problemami wymowy powinny być przeprowadzane w takiej samej formie, jak dla innych studentów. Tylko w wyjątkowych sytuacjach, kiedy komunikacja ustna jest bardzo utrudniona, należy stosować formę pisemną.
    8. Do osób z niesprawnością narządu mowy należy podchodzić w sposób naturalny, bez lęku.

     

    Obawy i zahamowania mogą sparaliżować zarówno wykładowcę, jak i studenta.

  • Wskazówki: niesłyszący i słabosłyszący

    Wskazówki dla prowadzących zajęcia dydaktyczne ze studentami niesłyszącymi i słabosłyszącymi przygotowane przez współpracowników Fundacji Instytut Rozwoju Regionalnego.

    Autor: prof. dr hab. Bogdan Szczepankowski

    1. Przed studentami z niepełnosprawnością słuchu należy stawiać takie same wymagania, jak przed innymi studentami, ponieważ zamierzają oni zdobyć wyższe wykształcenie, a to uczelnia odpowiada za uzyskany przez nich dyplom.
    2. Na zajęciach, w których uczestniczą osoby niesłyszące i niedosłyszące, należy mówić przede wszystkim wyraźnie z normalnym lub minimalnie zwiększonym natężeniem głosu (nie krzyczeć!) w normalnym lub minimalnie zwolnionym tempie. W żadnym przypadku nie należy nienaturalnie zwalniać tempa mówienia ani nie przejaskrawiać artykulacji, gdyż wówczas nie uniknie się zniekształceń. Nie należy także w czasie wypowiedzi zasłaniać ręką ust, żuć gumy, odwracać się itp. Obfity zarost na twarzy zasłaniający usta może osobom niesłyszącym uniemożliwić rozumienie wypowiedzi.
    3. Przed rozpoczęciem każdej wypowiedzi należy upewnić się, czy osoby niesłyszące na nas patrzą. Jeśli nie – zwracamy na siebie ich uwagę lekko dotykając reki osoby niesłyszącej, machając dłonią w jej kierunku (nie jest to rozumiane jako lekceważenie) lub „mrugając” oświetleniem sali.
    4. Należy pamiętać o tym, aby twarz wykładowcy była dobrze oświetlona, co ułatwi osobom niesłyszącym odczytywanie mowy z ust i obserwację mimiki twarzy. Nie należy stawać pod słońce, w oknie, a w pomieszczeniach trzeba ustawić się przodem do okna lub światła sztucznego. Wzrok należy kierować na twarz najbliższej osoby niesłyszącej, aby nawiązać kontakt emocjonalny.
    5. Jeśli w zajęciach bierze udział tłumacz języka migowego, warto pamiętać o tym, aby nie zwracać się do tłumacza, lecz do wszystkich słuchaczy, w tym osób niesłyszących Tłumacz i tak wykona swoje zadanie, a prowadzący zajęcia swoja postawa podkreśla, że rozmawia ze studentami, a nie z tłumaczem.
    6. Wypowiedzi kierowane bezpośrednio do osoby niesłyszącej podczas zajęć lub indywidualnych konsultacji powinny być krótkie i zwięzłe. Jeśli wypowiedz nie zostanie zrozumiana, należy ja powtórzyć używając w miarę możliwości innych słów. Zdania powinny być krótkie, pojedyncze, sformułowania potoczne, wspierane naturalna gestykulacja. Jeśli próba nawiązania kontaktu za pomocą mowy okaże się nieskuteczna, należy próbować porozumiewać się na piśmie, posługując się również krótkimi i prostymi zdaniami.
    7. Jeśli osoba niesłysząca mówi, ale nie jesteśmy w stanie jej zrozumieć, trzeba podać jej kartkę i długopis mówiąc „proszę to napisać” i wykonując gest pisania.
  • Wskazówki niewidomi i słabowidzący

    Wskazówki dla prowadzących zajęcia dydaktyczne ze studentami  niewidomymi i słabowidzącymi, przygotowane przez współpracowników Fundacji Instytut Rozwoju Regionalnego.

    Autor: Jacek Zadrożny

    1. Przed studentami z niepełnosprawnością wzroku należy stawiać takie same wymagania jak przed innymi studentami, ponieważ zamierzają oni zdobyć wyższe wykształcenie, a to uczelnia odpowiada za uzyskany przez nich dyplom.
    2. Należy dyskretnie zapytać studenta, jak dużo widzi i czy ma dla niego znaczenie miejsce, jakie zajmuje na sali, oraz jaka pomoc będzie mu potrzebna.
    3. Nagrywanie zajęć jest często jedynym sposobem sporządzania notatek przez osoby niewidome. Zasadniczo prawo autorskie zezwala na nagrywanie zajęć, ale student powinien wykorzystywać je tylko do osobistego użytku.
    4. Student może posługiwać się różnymi pomocami: notebookiem, maszyną brajlowska, notatnikiem, pomocami optycznymi, a nawet własnym oświetleniem. Publiczne zwracanie na to uwagi może go zniechęcić.
    5. Studenci niewidomi i słabowidzący powinni otrzymać takie same informacje jak studenci widzący. Prowadzący zajęcia powinien głośno czytać to samo, co zapisuje na tablicy. Jeżeli jest to możliwe, warto dostarczyć materiały w postaci plików elektronicznych. Prezentacji rysunków, wykresów, diagramów powinien towarzyszyć ich słowny opis. W przypadku przedstawiania eksponatów, makiet, modeli student powinien mieć możliwość zapoznania się z obiektem za pomocą dotyku (jeśli jest to możliwe) lub obejrzeć go z bliska (student słabowidzący).
    6. Koniecznym jest, by zadający pytanie precyzował słownie, do kogo je kieruje, ponieważ osoba niewidoma nie zareaguje ani na spojrzenie, ani na wskazanie palcem.
    7. Informacje o wymaganej literaturze należy podawać ze znacznym wyprzedzeniem, ponieważ dla osób niewidomych dotarcie do niej jest bardziej skomplikowane i czasochłonne niż dla osób widzących.
    8. Sprawdzanie wiedzy powinno przebiegać w sposób możliwie zbliżony do tego, jaki jest stosowany wobec studentów widzących. Dla osób słabowidzących należy przygotować testy używając dużej czcionki, a dla niewidomych – testy w formie elektronicznej (które mogą być wypełnione za pomocą komputera) lub w brajlu. Możliwa jest także zamiana formy pisemnej egzaminu na formę ustna z zachowaniem równoważnego sprawdzenia poziomu wiedzy.
  • Wskazówki: niepełnosprawność ruchowa

    Wskazówki dla prowadzących zajęcia dydaktyczne ze studentami  z niepełnosprawnością ruchową, przygotowane przez współpracowników Fundacji Instytut Rozwoju Regionalnego.

    Autorka: Małgorzata Radziszewska

    1. Przed studentami z niepełnosprawnością ruchową należy stawiać takie same wymagania jak przed innymi studentami, ponieważ zamierzają oni zdobyć wyższe wykształcenie, a to uczelnia odpowiada za uzyskany przez nich dyplom.
    2. Należy pamiętać o indywidualnym traktowaniu osób z niepełnosprawnością narządu ruchu – każda osoba ma inne możliwości motoryczne wynikające z rodzaju niepełnosprawności i postępu choroby.
    3. Należy dyskretnie zapytać studenta, co stanowi dla niego największy problem i w czym potrzebuje wsparcia, na przykład czy ma dla niego znaczenie miejsce, jakie zajmuje na sali. Często niepełnosprawności fizycznej towarzyszy inna (wzroku, słuchu), co dodatkowo ogranicza możliwości percepcji tej osoby.
    4. Rozmawiając ze studentem poruszającym się na wózku należy – w miarę możliwości – przyjąć pozycję siedzącą, a jeżeli nie jest to możliwe stanąć w odległości umożliwiającej kontakt wzrokowy.
    5. Dla osób mających trudności z poruszaniem się (korzystających z wózka, kul, itp.), brak wind, utrudniony dostęp do nich wraz z koniecznością szybkiego przemieszczania się między salami, szczególnie między budynkami, stanowi znaczne utrudnienie. Często osoby te bez pomocy innych nie są w stanie dotrzeć na zajęcia. Należy zatem rozplanować zajęcia w taki sposób, by uwzględnić problemy i potrzeby tej grupy studentów, tzn. ograniczyć do minimum konieczność przemieszczania się pomiędzy zajęciami.
    6. W przypadku braku możliwości prowadzenia zajęć w budynkach/salach pozbawionych barier należy – w miarę możliwości – pomóc w zorganizowaniu pomocy fizycznej lub zaproponować alternatywne formy przekazywania wiedzy.
    7. Nagrywanie zajęć jest często jedynym sposobem sporządzania notatek przez osoby z niepełnosprawnością fizyczną, zwłaszcza rąk. Zasadniczo prawo autorskie zezwala na nagrywanie zajęć, ale student powinien wykorzystywać je tylko do osobistego użytku. Rejestracja może się odbywać poprzez nagrywanie dźwięku (dyktafon) lub obrazu i dźwięku (kamera).
    8. Inicjując zachowania wymagające podnoszenia rąk (np. zgłaszanie się do odpowiedzi, należy mieć świadomość, że mogą być one niemożliwe do wykonania dla osób z niepełnosprawnością rąk,(często towarzyszącą osobom poruszającym się na wózku.
    9. Sprawdzanie wiedzy powinno przebiegać w sposób możliwie zbliżony do tego, jaki jest stosowany wobec studentów pełnosprawnych. Przy czym osoby mające problem z pisaniem winny mieć umożliwione zdawanie egzaminów w formie ustnej. Osobom, dla których samodzielne dotarcie na egzaminy w budynku z barierami jest niewykonalne, należy umożliwić przeprowadzenie egzaminu w miejscu dla nich dostępnym, z zachowaniem równoważnego sprawdzenia poziomu wiedzy.

Aktualności, oferty:

Kontakt: