Poczet Rektorów

Pełnił funkcję rektora SGGW w latach 1918-20 i 1928-29. Był pierwszym rektorem SGGW, kontynuatorki Instytutu Agronomicznego na Marymoncie.

W 1888 roku ukończył studia na Politechnice w Rydze. W 1893 roku został powołany na stanowisko asystenta w Krajowej Galicyjskiej Wyższej Szkole Rolniczej, gdzie zorganizował chemiczno-rolniczą stację badawczą i doświadczalną, która wkrótce stała sie wzorem dla pozostałych polskich uczelni. Zajmował się problematyką związaną ze stosowaniem nawozów sztucznych i żyznością gleby. Współpracował z Towarzystwem Popierania Polskiej Nauki Rolnictwa, którego celem było zorganizowanie czasopisma o charakterze rolniczym. Za swoje zasługi został w 1900 r. mianowany profesorem, a w 1906 dyrektorem placówki w Dublanach.

W 1911 roku Józef Mikułowski-Pomorski przeprowadził się do Warszawy i rozpoczął organizowanie najpierw kursów przemysłowo-rolniczych, a potem uczelni rolniczej w Warszawie. Wynajął lokal przy ul. Miodowej, a w Wilanowie założył pole doświadczalne.

W życie polityczne zaangażował się podczas I wojny światowej, po powołaniu przez Akt 5 listopada Królewstwa Polskiego. W latach 1916-17 był wicemarszałkiem Tymczasowej Rady Stanu, a w rządzie Jana Kucharzewskiego (lata 1917-1918) pełnił funkcję wicepremiera i ministra rolnictwa. W latach 1922-23 i w roku 1926 był ministrem wyznań religijnych i oświecenia publicznego.

Dzięki niemu kursy, które kiedyś prowadził, zostały najpierw przekształcone w Wyższą Szkołę Rolniczą, a potem upaństwowione, co pozwoliło na stworzenie Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, której pierwszym rektorem Józef Mikułowski-Pomorski został wybrany w 1918 roku. Po przerwie ponownie został rektorem SGGW.

Funkcję rektora SGGW pełnił w latach 1920-21. Był założycielem Polskiego Towarzystwa Chemicznego i członkiem Polskiej Akademii Nauk.

Ukończył studia chemiczne na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Pracował miiędzy innymi na Politechnice Warszawskiej (w latach 1933-34 był dziekanem Wydziału Chemii) oraz w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego.

Tadeusz Miłobędzki jako pierwszy (we współpracy ze Stanisławem Kostanieckim) określił skład chemiczny kurkumy.

Funkcję rektora SGGW pełnił w latach 1921-22 i 1929-32. Był także dziekanem Wydziału Ogrodniczego SGGW.

Ukończył Szkołę Rolniczą w Puławach (uzyskał tytuł agronoma pierwszego stopnia) i Politechnikę Warszawską (uzyskał tytuł inżyniera mechanika).

Od 1907 r. pracował w powstałym Towarzystwie Kursów Rolniczych, które w 1916 r. stało się Wyższą Szkołą Rolniczą (protoplastą SGGW) i której został dyrektorem. Po przemianiowaniu w 1918 r. WSR na Szkołę Główna Gospodarstwa Wiejskiego, Biedrzycki został prorektorem i dziekanem Wydziału Rolniczego. W 1919 r. został mianowany profesorem zwyczajnym mechaniki rolniczej SGGW. Choć prowadził wykłady także na Politechnice Warszawskiej oraz uniwersytetach w Poznaniu i Wilnie, związany był przede wszystkim z SGGW.

W 1920 r. rozpoczął organizowanie w SGGW Zakładu Maszynoznawstwa Rolniczego, stworzył warsztat pracy naukowej, który dawał możliwość prowadzenia samodzielnych badań. Zastosował tez nowy sposób badań – oprócz sprawdzania pracy maszyn w laboratorium zaczął obserwować je także w polu, w czasie pracy. W 1921 r. został rektorem SGGW, ponownie został wybrany jeszcze w 1929 r. Pracował nad popularyzacją i rozwojem maszynoznawsta w Polsce.

Oprócz zasług dla rolnictwa, Stefan Biedrzycki wniósł też pewien wkład w odzyskanie niepodległości po I wojnie światowej – w 1915 r., kiedy po ustąpieniu Rosjan powstała Straż Obywatelska, Biedrzycki został komisarzem XI Okręgu. Co ważne, w ślad za nim do Straży, jako jego podkomendni wstąpili wszyscy studenci Kursów Przemysłowo-Rolniczych.

Funkcję rektora SGGW pełnił w latach 1922-23.

Od 1918 r. był profesorem mikrobiologii w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, oprócz tego był dziekanem Wydziału Rolniczego SGGW w latach 1928-29 i 1933-36. Prowadził badania poświęcone budowie i występowaniu drożdży, a także roli bakterii w procesach fermentacyjnych i mikroflorze wody.

Założył i współtworzył takie pisma branżowe jak: Przemysł Gorzelniczy i Przemysł Rolny. W czasie II wojny światowej prowadził tajne nauczanie w SGGW.

Funkcję rektora SGGW pełnił w latach 1923-25 oraz 1932-33.

W latach 1916-1918 wykładał fizjologię zwierząt na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej. Od 1918 r. był profesorem zoologii i fizjologii zwierząt w SGGW. Prowadził badania z zakresu fizjologii nerwów i mięśni oraz metabolizmu. Jest autorem kilku prac na ten temat. Był też jednym z założycieli Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

Funkcję rektora SGGW pełnił w latach 1925-26.

Urodził się w 1883 r. w Poniewieżu na Litwie. Ukończył studia wyższe na Wydziale Chemii Politechniki w Rydze i w Akademii Rolniczej w Dublanach. Studiował także ekonomię polityczną i ekonomię rolną na Uniwersytecie w Lipsku. W 1918 r. został profesorem nadzwyczajnym w SGGW, a w 1924 – profesora zwyczajnego.

Prowadził aktywną dzialalność społeczną. Był inspektorem kółek rolniczych, sekretarzem Wileńskiego Towarzystwa Rolniczego i redaktorem Tygodnika Rolniczego w Wilnie. W 1915 r. zaczął organizować Towarzystwo Pomocy Rolników Poszkodowanych wskutek działań wojennych.

Na jesieni 1915 r. przedostał się przez front do Warszawy i rozpoczął prace nad programem organizacji przyszłych władz rolnych Państwa Polskiego. Był organizatorem i pierwszym dyrektorem Związku Rewizyjnego Polskich Spółdzielni Rolniczych i Kasy Centralnej Stowarzyszeń Pożyczkowych w Warszawie. W 1917 r. objął stanowisko dyrektora Wydziału Reform Agrarnych Tymczasowej Rady Stanu. Na tym stanowisku przygotowywał organizację przyszłych urzędów ziemskich, założył warszawską Szkołę Mierniczą, zainicjował założenie Państwowego Banku Rolnego, organizował komasację gruntów. W roku 1923/24 objął stanowisko Ministra Reform Rolnych w gabinecie Władysława Grabskiego.

W latach 1920/21 był doradcą agrarnym rządu Litwy Środkowej. Na tym stanowisku opracował szereg ustaw. Za swoją działalność naukową i społeczną został nagrodzony m.in. krzyżem komandorskim Odrodzenia Polski i odznaką Litwy Środkowej.

Wybitny ekonomista i historyk, znany jako autor wielu reform, w tym reformy walutowej.

Prowadził działalność gospodarczo-społeczną i naukową, zajmując się głównie tematyką wiejską. Był trzykrotnie posłem do rosyjskiej Dumy w latach 1905-1912 z ramienia Narodowej Demokracji. Pełnił funkcję wiceprezesa Centralnego Towarzystwa Rolniczego. W latach 1904-1922 związany z obozem narodowym.

Po I wojnie światowej ziął aktywny udział w tworzeniu niepodległej Polski, pełnił liczne funkcje państwowe. Był ministrem rolnictwa, posłem na Sejm z ramienia Związku Ludowo-Narodowego, premierem rządu Rzeczypospolitej oraz ministrem skarbu.

Był głównym twórcą i realizatorem tzw. „planu stabilizacyjnego”, który polegał na reformie skarbu i waluty. W 1920 r. doprowadził do powstania prywatnego, niezależnego od państwa, Banku Polskiego i w 1924 r. wymiany starej waluty marki polskiej na złotego w relacji 1,8 mln marek polskich: 1 złotego. Plan doprowadził do zwalczenia hiperinflacji.

Jego dziełem było opracowanie planu reformy rolnej, przyjętej przez Sejm. Był inicjatorem powstania Banku Gospodarstwa Krajowego.

W 1925 r. poddał się do dymisji i zajął się pracą naukową w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. W latach 1926-28 pełnił funkcję rektora. W 1936 r. założył Instytut Socjologii Wsi. Był także prezesem Towarzystwa Ekonomistów i Statystyków Polskich.

Funkcję rektora SGGW pełnił w latach 1933-36 oraz 1947-49.

Urodził się w 1886 r. w Warszawie. Studiował matematykę na Uniwersytecie Warszawskim, a po jego zamknieciu – chemię na Uniwersytecie w Lipsku. Po ukończeniu studiów został asystentem przy Stacji Chemiczno-Rolniczej w Dublanach, studiując jednocześnie rolnictwo w tamtejszej Akademii Rolniczej.

Od 1917 r. wykładał chemię rolniczą na Wydziale Chemicznym Politechniki we Lwowie. W 1919 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym chemii rolniczej na Politechnice Lwowskiej i jednocześnie został mianowany kierownikiem Stacji Chemiczno-Rolniczej i Torfowej w Dublanach.

W 1923 r. został powołany do SGGW jako profesor zwyczajny Uprawy i Nawożenia Roli w Skierniewicach. Profesor Marian Górski zajął się organizowaniem całej administracji w Skierniewicach. Zorganizował pole doświadczalne, budował potrzebne budynki, poza tym administrował folwarkiem, ogrodami i praktykami ogrodniczymi w Skierniewicach. Przez wiele lat był dziekanem Wydziału Ogrodniczego i rektorem SGGW.

Był członiekm Akademii Nauk Technicznych, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Był założycielem i redaktorem Roczników Nauk Ogrodniczych oraz prezesem Towarzystwa Ogrodniczego Warszawskiego.

W 1936 r. został odznaczony krzyżem komandorskim orderu Polonia Restituta.

Pełnił funkcję rektora SGGW w latach 1936 – 1944. Kierował konspiracyjną uczelnią podczas okupacji. Był też jednym z czołowych organizatorów administracji lasów państwowych, doświadczalnictwa i wyższego szkolnictwa leśnego. Napisał wiele prac z zakresu leśnictwa, jego historii i ekonomiki.

Profesor Franciszek Staff urodził się 5 sierpnia 1885 r. we Lwowie. Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego, a następnie na Uniwersytecie w Wiedniu, gdzie w 1909 r. uzyskał stopień doktora filozofii. W latach 1907-11 odbywał studia specjalistyczne w Morskiej Stacji Zoologicznej w Trieście, w Rybackiej Biologicznej Stacji Rybackiej i na Uniwersytecie w Monachium oraz w Pruskim Instytucie Rybactwa w Friedrichshagen pod Berlinem.

W latach 1911-14 wykładał biologię i hodowlę ryb na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W 1918 r. – jako docent SGGW – zorganizował Zakład Ichtiologii i Rybactwa, a następnie objął jego kierownictwo. W 1920 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym i w 1928 r. – profesorem zwyczajnym SGGW. W 1920 r. został docentem Politechniki Warszawskiej, a w 1936 r. – docentem Wydziału Weterynaryjnego na Uniwersytecie Warszawskim, uzyskawszy veniam legendi. W latach 1921/22 i 1926-28 r. był dziekanem Wydziału Rolniczego SGGW. Od 1945 do 1947 r. pełnił funkcję rektora SGGW. Zorganizował Studium Rybackie przy Wydziale Rolnym i do 1952 r., w którym to roku Studium zostało rozwiązane, pełnił funkcję kierownika Zakładu Ichtiobiologii i Rybactwa, a następnie, aż do przejścia na emeryturę w 1960 r., był kierownikiem Katedry Rybactwa przy Wydziale Zootechnicznym SGGW.

Prof. F. Staff był organizatorem naukowego i praktycznego rybactwa w Polsce. Napisał 107 prac naukowych, popularnonaukowych i innych opracowań.

Za zasługi został odznaczony w okresie międzywojennym Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Polonia Restituta, a w Polsce Ludowej m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy. Przez Wyższą Szkołę Rolniczą w Olsztynie został wyróżniony tytułem doktora honoris causa.

Zmarł 2 sierpnia 1966 r. i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Profesor Antoni Kleszczyki urodzil się 16 września 1906 r. w Trzebini, pow. Chrzanów, woj. Krakowskie. W latach 1926 – 1930 studiował na Wydziale Filozoficznym UJ. W 1932 r. uzyskał stopień doktora filozofii z zakresu chemii. W 1949 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1968 r. – profesorem zwyczajnym.

Od 1932 r. pracował w różnych zakładach przemysłu chemicznego. W 1939 r. brał udział w Kampanii Wrześniowej. Po odzyskaniu niepodległości podjął prace w Poznaniu, a od 1946 r. pracował w Warszawie, gdzie w 1948 r. został mianowany dyrektorem Gabinetu Ministra w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych. W 1949 r. powołano go na stanowisko rektora SGGW. Funkcję tę pełnił w latach 1949 – 1955 oraz 1962 – 1969. W okresie od 1949 do 1969 r. prof. A. Kleszczycki kierował Katedrą Chemii Ogólnej, a od 1970 r. był dyrektorem Instytutu Podstaw Chemii.

Działalność naukowa prof. A. Kleszczyckiego dotyczyła głównie analizy chemiczne, chemii żywności i chemii rolnej. Był autorem kilkunastu prac naukowych, promotorem 9 prac doktorskich. Prowadził wykłady z chemii ogólnej, nieorganicznej i organicznej. Jego skrypty doczekały się wielu wydań.

W latach 1949 – 1974 pełnił wiele funkcji społecznych, był m.in. członkiem, a później przewodniczącym Rady Głównej przy Ministrze Szkolnictwa Wyższego oraz członkiem Komitetu ds. Rolnictwa przy KC PZPR.

Prof. A. Kleszczycki był wielokrotnie nagradzany i odznaczany. Zmarł 4 kwietnia 1974 r.

Prof. Kazimierz Krysiak urodził się 4 listopada 1907 r. we wsi Dzięcioły Bliższe, pow. Sokołów Podlaski, w rodzinie chłopskiej. Dyplom lekarza weterynaryjnego uzyskał w roku 1932 na Uniwersytecie Warszawskim.

Jako student podjął pracę w Zakładzie Anatomii Prawidłowej Zwierząt pod kierunkiem prof. R. Poplewskiego; kontynuował ją do wybuchu drugiej wojny światowej. W roku 1935 uzyskał stopień doktora, a w 1939 r. habilitował się z zakresu anatomii zwierząt. W okresie okupacji praktykował jako lekarz weterynaryjny. W listopadzie 1944 r. został profesorem nadzwyczajnym na nowo powstałym Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Brał czynny udział w organizowaniu Wydziału Weterynaryjnego i całego Uniwersytetu. W 1947 r. rozpoczął prace przy restytuowaniu Wydziału Weterynaryjnego Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie został mianowany profesorem zwyczajnym i kierownikiem Zakładu Anatomii Zwierząt. Z Zakładem tym (od 1952 r. w SGGW) był związany do końca życia.

Prof. K. Krysiak był inicjatorem i faktycznym kierownikiem badań nad żubrem w Polsce. Zorganizował w 1949 r. Ośrodek Badań nad Żubrem, gdzie zgromadzone zostały unikalne zbiory muzealne i prowadzone były prace, których wyniki ogłoszono w ponad 40 publikacjach, z czego 13 jest jego autorstwa. Ze sprawą żubra była związana działalność profesora w Państwowej Radzie Ochrony Przyrody; był członkiem Prezydium Rady od 1959 r. i przewodniczył Komisji Ochrony Zwierząt. Drugim kierunkiem, któremu poświęcił wiele twórczej energii, były badania archeozoologiczne. Rozpoczął je przed wojną i od 1946 r. prowadził na szeroka skalę. Jest autorem ponad 40 prac będących trwałym śladem jego udziału w tworzeniu tej nowej dyscypliny naukowej. Był promotorem 23 przewodów doktorskich i opiekunem 7 habilitacji.

Prof. K. Krysiak pełnił obowiązki prodziekana i dziekana wydziałów weterynaryjnych UMCS (1945 – 1947), UW (1948 – 1951) i SGGW (1952 – 1954). Przez trzy kadencje (1955 – 1962) piastował godność rektora SGGW oraz przez pięć lat (1963 – 1968) był zastępca sekretarza Wydziału II PAN. Brał udział w pracach komitetów PAN, w radach naukowych wielu instytutów oraz w towarzystwach naukowych, z których Polskie Towarzystwo Anatomiczne było mu szczególnie bliskie.

Prof. K. Krysiak odznaczony był Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem 10-lecia i Medalem 30-lecia Polski Ludowej, odznaczeniem honorowym PTNW – Pro Scientia Veterinaria Polona, złotą odznaką honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” oraz innymi medalami i wyróżnieniami instytucji naukowych i społecznych.

Zmarł 16 lipca 1977 r.

Funkcję rektora SGGW pełnił w latach 1969-75.

Urodzony 18 stycznia 1912 r. w Dominikowicach. Studiował na Wydziale Lotniczym Wyższej Szkoły Technicznej (ESA – IMP) w Paryżu, gdzie w 1933 r. otrzymał dyplom inżyniera konstruktora lotniczego. Uprawnienia nostryfikacyjne dyplomu uzyskał w 1955 r. Stopień doktora nauk technicznych otrzymał w 1956 r. na Wydziale Technologii Drewna SGGW na podstawie rozprawy pt. „Niektóre cechy charakterystyczne wynalazczości na ziemiach polskich”, zaś stopień doktora habilitowanego – na Wydziale Technologii Drewna Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu w 1970 r. po przedłożeniu rozprawy pt. „Studium rozwoju techniki w służbie rolnictwa”.

Pracę w szkolnictwie wyższym rozpoczął w 1947 r. jako wykładowca w Wyższym Studium Nauk Społeczno-Gospodarczych w Katowicach. Zastępcą profesora został w 1951 r., z chwilą rozpoczęcia pracy w SGGW. W 1954 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym, natomiast profesorem zwyczajnym – w 1962 r.

Pracę zawodową rozpoczął w 1933 r. jako inżynier konstruktor w przemyśle lotniczym, później w przemyśle zbrojeniowym i ponownie w przemyśle lotniczym – aż do wybuchu wojny w 1939 r. W Polsce Ludowej w 1945 r. został powołany do grup operacyjnych przeznaczonych do organizowania przemysłu metalowego; w lipcu tegoż roku objął stanowisko naczelnego dyrektora fabryki „Josephy” w Bielsku-Białej. W 1948 r. został mianowany dyrektorem w Centralnym Zarządzie Przemysłu Metalowego w Warszawie, stąd w 1949 r. przeszedł na stanowisko prezesa Urzędu Patentowego PRL, pracując równoczesnie w SGGW i w Państwowej Komisji Planowania przy Radzie Ministrów na stanowisku dyrektora Departamentu Techniki. Od 1963 r. był już zatrudniony wyłącznie w SGGW, nadal jako kierownik Katedry Maszynoznawstwa Ogólnego na Wydziale Technologii Drewna, a później – aż do chwili przejścia na emeryturę w 1977 r. – na stanowisku dyrektora Instytutu Podstaw Techniki. Przez sześć lat był dziekanem WTD, siedem lat prorektorem i sześć lat rektorem SGGW. Domenę zainteresowań naukowych prof. Z. Muszyńskiego w SGGW stanowiły zagadnienia techniczne z zakresu ogólnej budowy maszyn, a zwłaszcza technologii metali. W okresie zaś międzywojennym zajmował się konstrukcją szybowców i samolotów; był konstruktorem, między innymi, jednego z pierwszych w Polsce szybowców.

Jego dorobek naukowy reprezentuje przeszło 150 pozycji, których najważniejszą jest podręcznik pt. „Zarys technologii metali”, uznany za podstawowy również w wielu wyższych szkołach technicznych, oraz 9 skryptów, pomijając inne publikacje książkowe, niezwiązane z dydaktyką. W czasie wojny czynnie uczestniczył w działalności Armii Krajowej. Miał wyszkolenie pilota i tytuł majora rezerwy.

Urodził się 7 czerwca 1926 r. w Grójcu. W 1950 r. W 1950 r. ukończył studia na Wydziale Rolniczym SGGW z dyplomem magistra inżyniera nauk rolniczych w specjalizacji zootechnicznej. W 1956 r. uzyskał stopień doktora, w 1961 r. – doktora habilitowanego, a w 1978 r. został mianowany profesorem zwyczajnym.

Funkcję rektora SGGW pełnił w latach 1975-81.

Pracował w Zakładzie Hodowli Ogólnej Zwierząt SGGW jako asystent, a od 1952 r. – w Zakładzie Hodowli Szczegółowej Zwierząt. W 1956 r. przeszedł do pracy w Zakładzie Hodowli Doświadczalnej PAN i otrzymał stanowisko adiunkta, a następnie kierownika Pracowni. Był dyrektorem Instytutu Genetyki i Hodowli Zwierząt PAN. Jako stypendysta PAN wyjechał w 1957 r. na 6 miesięcy do Rowett Research Institute w Wielkiej Brytanii. W 1968 r. mianowano go zastępcą sekretarza naukowego Wydziału Nauk Rolniczych i Leśnych PAN. W 1969 r. został powołany do pracy w FAO na stanowisku dyrektora Departamentu Hodowli Zwierząt i Weterynarii w FAO w Rzymie.

Prof. H. Jasiorowski opublikował ponad 100 prac naukowo-badawczych. Do jego najważniejszych osiągnięć naukowych należą prace z akresu hodowli zwierząt i rozwoju produkcji zwierzęcej w świecie. Z jego inicjatywy podjęto wraz z naukowcami z 9 krajów – szeroko zakrojone prace nad porównaniem różnych odmian bydła fryzyjskiego. Profesor Jasiorowski otrzymał tytuł doktora honoris causa na Uniwersytecie w Hohenheim. Otrzymał wiele nagród i odznaczeń państwowych. Za działalność w podziemiu otrzymał w 1982 r. Krzyż Partyzancki oraz Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 r.

Urodziła się 9 grudnia 1925 r. w Warszawie w rodzinie inteligenckiej. W okresie wojny była żołnierzem Armii Krajowej. Studia Wyższe ukończyła na Wydziale Rolniczym SGGW w roku 1950. W 1979 r. została mianowana profesorem zwyczajnym.

Od 1962 r. pracowała w SGGW. W latach 1966-72 pełniła funkcję prodziekana, a następnie dziekana Wydziału Zootechnicznego. Rektorem SGGW była w latach 1981-87.

Głównymi kierunkami pracy badawczej prof. M. Radomskiej były genetyka i hodowla zwierząt. Jej dorobek naukowy obejmuje m.in. 47 rozpraw, 13 podręczników i skryptów, 12 ekspertyz i prac projektowych.

Za swoją działalność była wielokrotnie nagradzana i wyróżniana m.in. Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Walecznych, Odznaką Grunwaldzką, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

Profesor Maria Joanna Radomska zmarła 23 czerwca 2012 roku.

Urodził się 22 stycznia 1934 r. w Stoczku Łukowskim, zmarł 14 listopa- da 2000 r. w Warszawie. Studiował na Wydziale Weterynaryjnym SGGW. Od 1955 r. pracował w Katedrze Fizjologii Zwierząt SGGW.

W latach 1981-87 był prorektorem SGGW ds. nauki, a następnie – do 1990 – rektorem SGGW. Od 1994 r. członek korespondent Polskiej Akademii Nauk, od 1991 przewodniczył Komitetowi Nauk Weterynaryjnych PAN oraz Sekcji Chorób Niezakaźnych i Rozrodu w tym Komitecie. W reaktywowanym Towarzystwie Naukowym Warszawskim był od 1984 członkiem korespondentem, a od 1986 członkiem zwyczajnym.

Profesor Barej był autorem kilku podręczników akademickich oraz skryptów z zakresu fizjologii zwierząt. Za swą działalność naukową otrzymał m.in. nagrody ministra nauki, szkolnictwa wyższego i techniki, ministra rolnictwa, ministra zdrowia i opieki społecznej, Czechosłowackiej Akademii Rolniczej. Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

Funkcję rektora SGGW pełnił w latach 1990-96.

Urodził się 18.08.1934 roku we wsi Kłopoczyn Nowy, pow. Rawa Mazowiecka w rodzinie rolniczej. W roku 1951 uzyskał maturę w Gimnazjum i Liceum im. M. Kopernika w Łodzi. W tym samym roku rozpoczął studia w SGGW, które ukończył w 1956 roku i rozpoczął pracę naukowo-dydaktyczną w Katedrze Ekonomiki i Organizacji Gospodarstw Rolniczych SGGW. W roku 1963 uzyskał stopień doktora nauk rolniczych, a w roku 1969 stopień doktora habilitowanego. W latach 1961-63 odbył długoterminowe staże naukowe w Szwecji, RFN, Czechosłowacji i Holandii.

W pracy naukowo-badawczej zajmował się w szczególności następującymi problemami: ekonomika i organizacja gospodarstw rodzinnych, zarządzanie gospodarstwami rolniczymi, zagadnieniem czynnika ludzkiego w rolnictwie oraz międzynarodowymi badaniami porównawczymi w zakresie ekonomiki, polityki rolnej oraz kształceniem.

W latach 1974-79 pracował w charakterze eksperta w Sekretariacie ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) ONZ w Rzymie. Organizował i uczestniczył w wielu konferencjach międzynarodowych, sympozjach i seminariach. Poznał działalność i programy ponad 50 Uniwersytetów, wydziałów i instytutów naukowych w dziedzinie rolnictwa. Wiele podróżował po różnych kontynentach i krajach.

Był lub jest członkiem szeregu rad naukowych oraz stowarzyszeń naukowych i zawodowych polskich i zagranicznych. W latach 1970-1990 był wielokrotnie wybieranym członkiem Komitetu Ekonomiki Rolnictwa PAN, obecnie na lata 2007-2010, jest też członkiem Rad Naukowych IRWiR i IUNG PIB w Puławach.

Był wieloletnim członkiem szeregu kolegiów i komitetów redakcyjnych. Od 2004 r. jest redaktorem naczelnym kwartalnika „Wieś i Rolnictwo” IRWiR PAN. W 1988 roku został wybrany członkiem zagranicznym Królewskiej Szwedzkiej Akademii Rolnictwa i Leśnictwa.

W roku 1983 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego a w 1990 profesora zwyczajnego nauk ekonomicznych. Jego łączny dorobek obejmuje ponad 200 prac, w tym 80 oryginalnych oraz kilku książek i skryptów.

Był promotorem 7 zakończonych przewodów doktorskich i ponad 80 prac magisterskich. Wielokrotnie był recenzentem dorobku naukowego w przewodach habilitacyjnych i profesorskich.

W działalności naukowej i organizacyjnej na Uczelni pełnił następujące funkcje:

– w latach 1970-73 był wicedyrektorem Instytutu,

– w latach 1980-90 był kierownikiem Katedry,

– w latach 1983-87 Prorektorem (1 kadencja),

– w latach 1990-96 Rektorem (2 kadencje).

Jego głównym osiągnięciem w działalności organizacyjnej Uczelni było uregulowanie stanu własności, co stało się głównym źródłem finansowania rozbudowy kampusu w Ursynowie.

Od roku 1982 był członkiem Komitetu Organizacyjnego i Zespołu Negocjacyjnego Kościelnej Fundacji Rolniczej, powołany w jego skład przez Prymasa Polski. W latach 1991-95 był przewodniczącym Rady ds. Wsi i Rolnictwa przy Kancelarii Prezydenta RP L. Wałęsy, a obecnie jest członkiem rady przy Kancelarii Prezydenta RP L. Kaczyńskiego.

W latach 1997-2001 był Ambasadorem RP w Królestwie Danii.

Posiada szereg odznaczeń polskich i zagranicznych, w tym Krzyż Oficerski i Komandorski RP (1993, 2004), Krzyż Komandorski Królestwa Danii (2001) oraz Prymasowski Złoty Medal Zasłużonemu w Posłudze Dla Kościoła i Narodu (1997). Był też wielokrotnie wyróżniany szeregiem medali regionalnych, resortowych i uczelnianych. W 2009 roku został wyróżniony Medalem Michała Oczapowskiego.

Funkcję rektora pełnił w latach 1996-2002.

Urodził się 12.10.1947 r. w Żyrardowie. Tytuł lekarza weterynarii uzyskał w 1971 r. na Wydziale Weterynaryjnym SGGW w Warszawie. Na tym samym Wydziale w 1974 r. uzyskał stopień doktora nauk weterynaryjnych, w 1979 r. stopień doktora habilitowanego nauk weterynaryjnych w zakresie patofizjologii. Tytuł profesora nauk weterynaryjnych otrzymał w 1991 r. a stanowisko profesora zwyczajnego w 1995 r.

Pracę zawodową rozpoczął w 1971 r. w Instytucie Genetyki i Hodowli Zwierząt PAN, następnie pracował w Instytucie Hematologii w Warszawie (1972-1977), a od 1977 r. pracuje na Wydziale Weterynaryjnym.

W latach 1981-1983 pracował jako visiting professor na Wydziale Weterynaryjnym w Ohio State University i Iowa State University of Science and Technology (USA). Odbył staże naukowe w National Animal Diseases Center USDA USA (1986), Washington State University USA (1992)  oraz na Uniwersytecie w Bolonii we Włoszech (1994). W 1995 r odbył kurs szkoleniowy z zakresu zarządzania uczelnią w Purdue Uniwersity (USA).

Przez okres 24 lat pełnił w SGGW wiele funkcji : prodziekana (1984-1986), dziekana Wydziału Weterynaryjnego SGGW (1986-1990 i 2002-2008),kierownika Katedry Chorób Wewnętrznych z Kliniką (1988-1993), prorektora ds. nauki SGGW (1990-1996) i rektora SGGW (1996-2002).

Dotychczas opublikował łącznie 551 pozycji, z których 45 ukazało się w międzynarodowych czasopismach. Wyniki tych prac weszły na stałe do literatury światowej i były cytowane m.in. w podręcznikach „Veterinary Immunology. An Introduction. J. Tizard, W. B. Saunders Company, 1987. oraz „ Oparzenia jako problem badawczy i leczniczy”, W. Rudowski.1981. Wykonał także 105 ekspertyz i recenzji. Wypromował dotychczas 9 doktorów.

Pełniąc funkcję rektora wniósł historyczny wkład w rozwój uczelni poprzez zgromadzenie środków finansowych, które pozwoliły na wybudowanie m. in. bazy lokalowej dla 8 wydziałów, kompleksu rekreacyjno- sportowego, akademika i pierwszej części Biblioteki Głównej im. prof. W. Grabskiego. Był również inicjatorem i promotorem nadania w 2001 r. Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II tytułu dr h. c. SGGW a także inicjatorem nadania kampusowi SGGW na Ursynowie im. Edwarda hr. Raczyńskiego.  

Poza SGGW pełnił m. in. funkcje  wiceprezesa (2000 -2003), prezesa  PTNW (2000 – 2006)   oraz sekretarza naukowego PTNW (2007 – 2009). Od 1990 r. jest członkiem Komitetu Nauk Weterynaryjnych Wydziału Nauk  Rolniczych, Leśnych i Weterynaryjnych PAN pełniąc funkcje sekretarza (1990 – 1996)  oraz przewodniczącego Komitet (2003 – 2016) .   Był  Przewodniczącym Konferencji Rektorów Uczelni Rolniczych (1999-2002), współzałożycielem i pierwszym prezesem Polskiego Stowarzyszenia Bujatrycznego(2000-2003), przewodniczącym Komisji ds. Specjalizacji Lekarzy Weterynarii(2008-2016), członkiem Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów (2010-2016), członkiem Rad Naukowych: Instytutu Genetyki i Hodowli  Zwierząt PAN (1990-1992), Państwowego Instytutu Weterynarii- PIB (2011-2016), Muzeum Rolnictwa im. ks. K. Kluka w Ciechanowcu ( od 2011) oraz  Jakości Produktów Żywnościowych  ‘Poznaj Dobrą Żywność’ przy Ministrze Rolnictwa i Rozwoju Wsi( od 2003 r).   

Za swoją działalność został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim, Krzyżem Oficerskim oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Ponadto został odznaczony m. in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju „, Złotą Odznaką „Za Zasługi dla SGGW „,  Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego, odznakami               „ Zasłużony dla Leśnictwa „, „Zasłużony dla Rolnictwa „, „Za zasługi dla Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych” i „Zasłużony dla PTNW” oraz Medalem im. M. Oczapowskiego Wydziału II PAN.

Dwukrotnie otrzymał nagrody naukowe Wydziału V PAN, jedną nagrodę naukową ZG PTNW, dwukrotnie nagrodę naukową Ministra Nauki,  6- krotnie nagrodę Ministra Edukacji Narodowej za działalność organizacyjną, 16 nagród organizacyjnych Rektora SGGW oraz w 2005 r. nagrodę „ CENTAUR Nauka – Praktyce”

W 2010 r. otrzymał tytuł dr h. c. SGGW na podstawie uchwał trzech Rad Wydziałów : Inżynierii i Kształtowania Środowiska, Leśnego  oraz Medycyny Weterynaryjnej.

Absolwent Wydziału Leśnego SGGW. W 1997 r. otrzymał stanowisko prof. nadzwyczajnego, a w 2003 r. profesora zwyczajnego. W latach 1996-2002 pełnił funkcję prorektora ds. dydaktyki. W 2002 r. został rektorem, w 2005 r. został wybrany na drugą kadencję.

Profesor Tomasz Borecki ma bardzo szerokie zainteresowania naukowe. W jego dorobku naukowym można wyróżnić cztery główne kierunki badawcze: statystyczno-matematyczne systemy inwentaryzacji lasów, zdrowotność lasów, ocena drzew leśnych uprawianych na plantacjach, a także usprawnienia w funkcjonowaniu gospodarstwa leśnego. Jest autorem 160 prac naukowych, z czego 50 to oryginalne prace twórcze. Jest on także autorem ponad 70 dokumentacji naukowych, ekspertyz i projektów. Wniósł istotny wkład do rozwoju dyscypliny naukowej zwanej Urządzaniem Lasu. Przyczynił się także do popularyzacji wiedzy na temat leśnictwa poprzez liczne publikacje w czasopismach branżowych i udział w konferencjach. Wziął także udział w kilkunastu filmach popularyzujących ochronę środowiska przyrodniczego. Był współautorem 6 scenariuszy do tych filmów. Odbył liczne staże naukowe za granicą (w Szwajcarii, Finlandii, Austrii, Norwegii i na Słowacji). W ciągu 27 lat pracy na Wydziale Leśnym SGGW zgromadził bogaty dorobek dydaktyczny.

Aktywnie pracuje w radach naukowych oraz komisjach i zespołach eksperckich. Jest członkiem Rady Naukowej Białowieskiego Parku Narodowego oraz Rady Kompleksu Promocyjnego Puszczy Kozienickiej. Od 2003 r. pełni funkcję Prezesa Towarzystwa Przyjaciół Lasu. Był ekspertem w Sejmowej Komisji Ochrony Środowiska.

Za osiągnięcia naukowe, organizacyjne i dydaktyczne był wielokrotnie odznaczany i wyróżniany. Najważniejsze nagrody i odznaczenia to: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Edukacji Narodowej, Złota Odznaka „Zasłużony dla SGGW”, tytuł Doktora Honoris Causa Lwowskiego Państwowego Uniwersytetu Agrarnego w Dublanach.

Alojzy Szymański urodził się 7 listopada 1950 roku. Jest absolwentem Wydziału Melioracji Wodnych SGGW. Studia ukończył w 1974 r. uzyskując dyplom magistra inżyniera. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w grudniu 1982 r., natomiast stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie budownictwa na Wydziale Hydrotechniki Politechniki Gdańskiej w 1992 r. Tytuł naukowy profesora nauk technicznych otrzymał w 2004 r. W roku 1994 został zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego, a w roku 2006 profesora zwyczajnego w Katedrze Geoinżynierii SGGW. W latach 1999 – 2002 pełnił funkcję dziekana Wydziału Inżynierii i Kształtowania Środowiska SGGW, natomiast w latach 2002-2008 prorektora ds. rozwoju SGGW a w 2008 został wybrany na Rektora Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego.

Łączny dorobek naukowy prof. dr hab. Alojzego Szymańskiego obejmuje 250 pozycji w tym 159 prac zostało opublikowanych w polskich i zagranicznych recenzowanych wydawnictwach naukowych oraz 5 pozycjach książkowych.

Prace autorstwa lub współautorstwa prof. dr hab. Alojzego Szymańskiego, które nie zostały opublikowane to głównie ekspertyzy, opracowania i projekty, dokumentujące realizowane granty lub prace zlecone wdrażające nowoczesne rozwiązania do praktyki inżynierskiej.

W okresie zatrudnienia w SGGW prof. dr hab. Alojzy Szamański opracował 15 recenzji prac doktorskich i habilitacyjnych oraz recenzję dorobku naukowego w postępowaniu o nadanie tytułu profesora.

Obszar badań naukowych prof. dr hab. Alojzego Szymańskiego koncentruje się na następujących kierunkach:
– rozwój metod modelowania przebiegu odkształceń gruntów słabych z wykorzystaniem zjawiska wzmocnienia gruntów słabych,
– doskonalenie metodyki badań i doboru parametrów do obliczeń osiadań budowli hydrotechnicznych i lądowych,
– rozwój metod oceny i kontroli stanu technicznego budowli hydrotechnicznych,
– doskonalenie metodyki rozpoznania budowy geologicznej podłoża z wykorzystaniem badań „in situ” do wyznaczania parametrów podłoża niezbędnych w budownictwie lądowym i podziemnym. W komponuje

Za swą działalność naukową został wyróżniony trzema nagrodami Ministra Edukacji Narodowej (1985r.-za opracowanie metodyki badań gruntów słabonośnych, 1989r.-za osiągnięcia w zakresie fundamentowania budowli wodnych, 1997r.- za współautorstwo książki „Embankments on organic silos” wydanej przez wydawnictwo Elsevier w Holandii ).

Otrzymał również sześć nagród Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za działalność organizacyjną.

Prof. dr hab. Alojzy Szymański współpracuje również z praktyką inżynierską, o czym świadczą posiadane uprawnienia: Certyfikat Polskiego Komitet Geotechniki (od 1999), uprawnienia biegłego w zakresie ocen oddziaływania na środowisko (od 1998), uprawnienia geologiczno-inżynierskie kat. VI (od 1997), rzeczoznawca SITWM NOT (od 1984).

Prof. dr hab. Alojzy Szymański w trakcie pracy na Uczelni był i nadal jest aktywny w pracach wielu organizacji naukowych i zawodowych. Był Przewodniczącym Konferencji Rektorów Uczelni Rolniczych i Przyrodniczych, członkiem Prezydium Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich oraz wiceprzewodniczącym Prezydium Konferencji Uczelni Warszawskich.  Profesor A. Szymański jest członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Mechaniki Gruntów i Geotechniki, Polskiego Komitetu Geotechniki, Sekcji Geotechniki i Infrastruktury Podziemnej KILiW PAN. W latach 1982-1985 był sekretarzem Koła SITWM-NOT w SGGW, w latach 1985-1988 przewodniczącym Koła SITWM w SGGW, natomiast w latach 1987-1990 (dwie kadencje) pełnił funkcję sekretarza Sekcji Konstrukcji Hydrotechnicznych KILiW PAN.  Od 24.06.2014 roku pełni funkcję Prezydenta Polskiego Komitetu Geotechniki. W latach 1999 – 2002 pełnił funkcję dziekana Wydziału Inżynierii i Kształtowania Środowiska SGGW a w latach 2002-2008 prorektora ds. rozwoju SGGW prowadząc rozbudowę uczelni oraz restrukturyzację zakładów doświadczalnych, a w latach 2008 – 2016 Rektorem Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego.

Prof. dr hab. Wiesław Bielawski urodził się 23 grudnia 1950 r. w Wierobiach w woj. podlaskim.

W 1974 r. ukończył Wydział Rolniczy SGGW. Stopień doktora nauk przyrodniczych uzyskał w 1982 r. w Katedrze Biochemii na podstawie pracy zatytułowanej „Drogi asymilacji prowadzące do powstania aminokwasów u siewek żyta”. W 1992 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk rolniczych w zakresie agronomii – biochemii roślin na podstawie dorobku naukowego i rozprawy „Izoenzymy syntetazy glutaminowej z siewek pszenżyta na przykładzie odmiany Malno”. Tytuł profesora nauk rolniczych otrzymał w 2002 r., a stanowisko profesora zwyczajnego w 2008 r.

Podczas swojej kariery naukowej prof. W. Bielawski stworzył oryginalną szkołę naukową biochemii pszenżyta, a jego dorobek uznaje się za najbardziej wszechstronne kompendium wiedzy biochemicznej z elementami fizjologii i cytologii dotyczące pszenżyta. Był kierownikiem lub głównym wykonawcą 15 projektów naukowo-badawczych. Brał udział w realizacji międzynarodowych projektów badawczych m.in. Copernicus. Uzyskane wyniki publikował w renomowanych czasopismach indeksowanych przez JCR (z tzw. listy filadelfijskiej): m.in. „Phytochemistry”, „Planta”, „Plant Physiology and Biochemistry”, „Journal of Plant Physiology”, „Amino Acids”, „Plant Growth Regulation”, „Plant Molecular Biology Reporter”, „Biochemical and Biophysical Research Communication”, „Cereal Chemistry”, „Biologia Plantarum”, „Acta Physiologiae Plantarum”.

Jego dorobek naukowy obejmuje 115 prac, w tym 62 opublikowanych w czasopismach z IF. Był promotorem 11 zakończonych przewodów doktorskich, w tym 9 obronionych z wyróżnieniem. Opracował 16 recenzji prac doktorskich, 5 habilitacyjnych, 4 recenzje dorobku naukowego i dydaktycznego w postępowaniu o nadanie tytułu, 10 recenzji dorobku na stanowisko profesora zwyczajnego i nadzwyczajnego.

Odbył krajowe i zagraniczne staże naukowe, m.in. na Wydziale Biologii Uniwersytetu Carleton w Ottawie oraz w Federalnym Centrum Badań nad Zbożami i Ziemniakami w Detmolt (Niemcy).

W latach 1999-2002 był prodziekanem ds. dydaktyki, a w latach 2002-2005 prodziekanem ds. nauki Wydziału Rolnictwa i Biologii. Był kierownikiem Zamiejscowego Ośrodka Dydaktycznego w Łowiczu w latach 1999-2002 i kierownikiem Zamiejscowego Ośrodka Dydaktycznego w Leśnej Podlaskiej w latach 2000-2002. Między 2008-2012 i 2012-2016 był prorektorem ds. rozwoju uczelni, I zastępcą rektora.

1 września 2016 r. objął funkcję rektora SGGW na kadencję 2016-2020. Równolegle rozpoczął pełnienie funkcji wiceprzewodniczącego Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich. KRASP inspiruje i koordynuje działania uczelni członkowskich, podejmuje działania prowadzące do stworzenia efektywnego i zintegrowanego systemu edukacji narodowej, działa na rzecz rozwoju szkolnictwa wyższego, nauki i kultury. Rektor W. Bielawski reprezentuje KRASP w sejmie na posiedzeniach Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży. Brał udział w spotkaniach dotyczących kształtowania nowego Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce oraz w posiedzeniach sprawozdawczych z realizacji zadań i budżetu w zakresie szkolnictwa wyższego. Reprezentuje KRASP podczas spotkań z delegacjami zagranicznymi oraz podczas spotkań z innymi organizacjami pracującymi na rzecz nauki.

W ramach współpracy z Fundacją Rektorów Polskich rektor Wiesław Bielawski uczestniczy w ukraińsko-polskich seminariach poświęconych zagadnieniom działalności narodowych konferencji rektorów w Polsce i na Ukrainie na tle tendencji europejskich. Podczas spotkań ukraińscy i polscy rektorzy wymieniają się doświadczeniami i przedstawiają aktualnie wprowadzane zmiany systemowe w szkolnictwie wyższym w obu krajach.

Rektor Wiesław Bielawski jest członkiem Komitetu Sterującego Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich w kadencji 2014-2020. Celem nadrzędnym PROW 2014-2020 jest poprawa konkurencyjności rolnictwa, zrównoważone zarządzanie zasobami naturalnymi, działania w dziedzinie klimatu i zrównoważony rozwój terytorialny obszarów wiejskich.

Jest członkiem kapituły konkursu „Dyplomy dla Warszawy”, w którym przyznawane są nagrody autorom najlepszych rozpraw doktorskich i prac magisterskich z zakresu wszelkich specjalności naukowych dotyczących społeczno-gospodarczego rozwoju Warszawy.

Za osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i organizacyjne został odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznaką Honorową „Zasłużony dla Rolnictwa”, Złotą Odznaką Honorową „Za Zasługi dla SGGW”, medalem XXX-lecia Solidarności. Otrzymał nagrodę Ministra Edukacji Narodowej i Kordelas Leśnika Polskiego – najwyższe odznaczenie przyznawane przez dyrektora generalnego Lasów Państwowych dla osób wspierających ideę polskiego leśnictwa.

Został uhonorowany Nagrodą Edukacyjną Prezydenta m.st. Warszawy w kategorii „Najlepszy nauczyciel akademicki”. Jest laureatem konkursu „Zasłużony Promotor Agrobiznesu RP 2018”. Ma tytuł profesora honorowego Podolskiego Państwowego Uniwersytetu Rolniczo-Technicznego w Kamieńcu Podolskim na Ukrainie (2019). Został odznaczony medalem „Zasłużony dla Wschodnioeuropejskiego Uniwersytetu im. Łesi Ukrainki w Łucku” (2020).