Wydział Budownictwa i Inżynierii Środowiska

Historia i zakres działalności Wydziału Budownictwa i Inżynierii Środowiska

Historia Wydziału Budownictwa i Inżynierii Środowiska sięga 1946 roku, w którym z inicjatywy prof. Stanisława Turczynowicza, pełniącego wówczas funkcję Dziekana Wydziału Rolniczego Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, utworzono przy tym Wydziale Sekcję Melioracyjną przekształconą w 1948 roku w Oddział Melioracji Rolnych. W 1950 roku utworzono pierwszy w Polsce Wydział Melioracji Rolnych. Jego nazwę zmieniono w 1954 roku na Wydział Melioracji Wodnych zachowując ją przez następne 35 lat do 1989 roku. Utworzenie Wydziału było spowodowane pilną potrzebą rozwoju infrastruktury technicznej na obszarach wiejskich, a przede wszystkim realizacji inwestycji hydrotechnicznych i melioracyjnych. Przed 1939 r. kształcenie kadry inżynierskiej w tym zakresie odbywało się na wydziałach inżynierii wodnej politechnik w ramach sekcji melioracyjnych, w tym na Politechnice Warszawskiej. Studia te miały jednoznacznie ukierunkowany profil hydrotechniczny. Już wówczas brak przyrodniczego przygotowania hydrotechników i meliorantów uznawano za poważny mankament programu studiów mających na celu przygotowanie inżynierów do realizacji inwestycji technicznych, silnie oddziałujących na środowisko. Przeniesienie studiów melioracyjnych z Politechniki Warszawskiej do SGGW, a później także do uczelni rolniczych w Krakowie, Poznaniu i Wrocławiu, miało na celu włączenie do programu studiów zagadnień dotyczących środowiska przyrodniczego, rolnictwa i ogólnej działalności inżynierskiej w obszarach wiejskich.

Zachodzące w Polsce zmiany dotyczące planów i realizacji melioracji i gospodarowania wodą w rolnictwie i leśnictwie, a także wzrastające znaczenie ochrony środowiska, wpływały na rozszerzenie problematyki badawczej oraz modyfikacje form i programów studiów. Zmiany te odzwierciedlano w nazwach Wydziału: w 1989 roku nazwę Wydziału Melioracji Wodnych zmieniono na Wydział Melioracji i Inżynierii Środowiska, w 2000 roku na Wydział Inżynierii i Kształtowania Środowiska, a w 2011 roku na obecną – Wydział Budownictwa i Inżynierii Środowiska.

Zmianom ulegała także struktura wewnętrzna Wydziału. Od roku akademickiego 1954/55 na Wydziale funkcjonowało 8 katedr: Matematyki, Meteorologii i Klimatologii, Geodezji, Mechaniki Budowli i Konstrukcji Budowlanych, Gruntoznawstwa i Budownictwa Ziemnego, Budownictwa Wodnego, Melioracji Rolnych i Leśnych, Torfoznawstwa. W 1956 roku utworzono Katedrę Ekologii Roślin, którą w 1962 roku przemianowano na Katedrę Przyrodniczych Podstaw Melioracji. Kolejne zmiany struktury Wydziału nastąpiły w 1970 roku, kiedy decyzją władz zewnętrznych zlikwidowano katedry i w ich miejsce utworzono trzy instytuty: Przyrodniczych Podstaw Melioracji, Melioracji Rolnych i Leśnych oraz Budownictwa Melioracyjnego i Rolniczego. W 1978 roku z trzech instytutów utworzono dwa: Instytut Budownictwa Melioracyjnego i Rolniczego oraz Instytut Melioracji i Gospodarki Wodnej. Zmiany struktury Wydziału miały spowodować lepszą koordynację działalności naukowej i dydaktycznej. Nie przyniosły one jednak oczekiwanych rezultatów i w 1982 roku przywrócono strukturę katedralną obejmującą 9 katedr (od 1982 roku) i 10 katedr (od 1987 roku). Liczbę katedr zmniejszono w 2000 roku do pięciu, a od 2011 roku do czterech.

W pierwszych latach istnienia Wydział borykał się z ogromnymi trudnościami lokalowymi. Wykłady i ćwiczenia dla studentów odbywały się w pomieszczeniach zlokalizowanych w różnych punktach Warszawy. Dopiero w 1971 roku Wydział przeniósł się do nowego budynku przy ul. Nowoursynowskiej 159. Wydział posiada odpowiednio przygotowane sale wykładowe oraz laboratoria dydaktyczne i naukowe wyposażone w nowoczesną aparaturę badawczą. Na Wydziale funkcjonują laboratoria:

Laboratorium Budowlane,
Laboratorium Geotechniczne im. prof. Władysława Kollisa,
Laboratorium Hydrauliczne im. prof. Armanda T. Żbikowskiego,
Laboratorium Technologii Robót Ziemnych i Badań Materiałowych.

W 2010 roku infrastruktura Wydziału została wzbogacona o jednostkę badawczo-dydaktyczną Laboratorium-Centrum Wodne wraz z parkiem dydaktycznym. Jest to bardzo nowoczesny obiekt dysponujący salami wykładowymi oraz 20 laboratoriami wyposażonymi w urządzenia badawcze.

Ważną działalnością Wydziału jest działalność badawcza, poparta uprawnieniami do nadawania stopni naukowych. Pierwszy stopień naukowy doktora Rada Wydziału nadała w 1951 roku, a doktora habilitowanego w 1963 roku. Wydział posiadał wówczas uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora i doktora habilitowanego w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie Melioracje wodne. Do 1988 roku stopień ten uzyskało 99 osób. Po zmianie dziedzin i dyscyplin naukowych Wydział posiadał uprawnienia do nadawania stopnia doktora w dziedzinie nauk rolniczych w dyscyplinie Melioracje wodne (do 1992 r.), a później w dyscyplinie Kształtowanie środowiska. W 2011 roku dyscyplinę Kształtowanie środowiska zmieniono na Ochrona i kształtowanie środowiska. W 2008 roku Wydział uzyskał uprawnienia do nadawania stopnia doktora, a w 2016 roku stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie Budownictwo. Od 2019 roku, po wejściu w życie Ustawy 2.0, stopnie naukowe uzyskiwane są w dziedzinie nauk inżynieryjno-technicznych w dwóch dyscyplinach: Inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka oraz Inżynieria lądowa, geodezja i transport.

Od początku istnienia Wydziału do chwili obecnej (grudzień 2025) Rada Wydziału i Rady Dyscyplin nadały stopień doktora habilitowanego 105 osobom, a doktora 271.

Podstawową formą kształcenia kadr naukowych są obecnie studia doktoranckie. Pierwsze stacjonarne studia doktoranckie w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie melioracje wodne prowadzono na Wydziale w latach 1978–1981. Po kilkunastoletniej przerwie, studia te wznowiono w 1994 roku w formie 4-letnich stacjonarnych studiów doktoranckich, lecz w dziedzinie nauk rolniczych i w dyscyplinie Kształtowanie środowiska. Kierownikiem tych studiów był prof. dr hab. inż. Janusz Kubrak. W 2011 roku powołano czteroletnie dzienne studia doktoranckie w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie Budownictwo. Ich kierownikiem był prof. dr hab. inż. Kazimierz Garbulewski, a od 2017 roku dr hab. inż. Mirosław Lipiński. Aktualnie kształcenie doktorantów na Uczelni prowadzone jest w ramach interdyscyplinarnej Szkoły Doktorskiej SGGW.

Działalność dydaktyczna

W okresie osiemdziesięciu lat istnienia działalność Wydziału jest ukierunkowana na integrowanie zagadnień technicznych, budowlanych i środowiskowych. Dostosowując się do wymagań gospodarki kraju rozszerzano profile badawcze i realizowano różne formy studiów na kilku kierunkach. W okresie od 1946 do 1991 roku na Wydziale prowadzone były studia na kierunku Melioracje wodne. W 1992 roku Kierunek Melioracje wodne zastąpiono kierunkiem Inżynieria środowiska, a od 1995 r. rozpoczęto studia na kierunek Budownictwo. W następnych latach zakres dydaktyki rozszerzono o następne kierunki: Ochrona środowiska (od 2012 r.), Inżynieria i gospodarka wodna (od 2015 r.), Architektura krajobrazu (od 2019 r.), Architektura (od 2024 r.) oraz Inżynieria bezpieczeństwa (od 2025 r.). Kierunek Architektura Krajobrazu był wcześniej prowadzony w SGGW na Wydziale Ogrodniczym, a kierunek Ochrona Środowiska na Międzywydziałowym Studium Ochrony Środowiska. Obecnie na Wydziale studiuje 2230 studentów.

Zgodnie z deklaracją bolońską od roku akademickiego 2003/2004 kształcenie odbywa się w systemie studiów dwustopniowych. Pierwszy stopień stanowią studia inżynierskie – siedem semestrów, drugi stopień prowadzący do uzyskania tytułu magistra obejmuje trzy semestry studiów, a w przypadku studiów niestacjonarnych odpowiednio, osiem i cztery semestry. Obecnie programy studiów są zatwierdzane i aktualizowane przez Rady Programowe dwóch dyscyplin naukowych: Inżynieria lądowa, geodezja i transport oraz Inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka.

Wydział prowadzi działania zmierzające do uzyskiwania krajowych i międzynarodowych akredytacji oraz certyfikatów jakości kształcenia, potwierdzających wysoki poziom prowadzonych kierunków studiów oraz ich zgodność z międzynarodowymi standardami i oczekiwaniami rynku pracy. Akredytacje w ostatnim okresie uzyskały następujące kierunki studiów:

Kierunek Architektura Krajobrazu uzyskał prestiżową międzynarodową akredytację Recognition of Landscape Architecture Programme, nadawaną przez International Federation of Landscape Architecture Europe (IFLA Europe). Akredytacja została przyznana na lata 2023-2028.
Kierunek Budownictwo w roku 2024 uzyskał prestiżową akredytację Komisji Akredytacyjnej Uczelni Technicznych (KAUT), powołanej przez Konferencję Rektorów Polskich Uczelni Technicznych (KRPUT), oraz europejski certyfikat jakości EUR-ACE. Akredytacja KAUT została przyznana na lata 2024-2029.

Liczbę uzyskanych dyplomów na Wydziale w latach 1950-2025 przedstawiono w poniższej tabeli.

Kierunek studiów	Stopień studiów	Okres trwania kierunku studiów lub rok ich uruchomienia	Liczba absolwentów do 31.12.2024 r.
Melioracje wodne	inż.	1950 – 1991	1117
Melioracje wodne	mgr inż	1950 – 1991	2226
Inżynieria środowiska	inż.	1992	2479
Inżynieria środowiska	mgr inż.	1992	2550
Budownictwo	inż.	1995	1856
Budownictwo	mgr inż.	1995	1646
Ochrona środowiska	inż.	2012	1098
Ochrona środowiska	mgr	2012	1359
Inżynieria i gospodarka wodna	inż.	2015	142
Inżynieria i gospodarka wodna	mgr inż.	2015	45
Architektura krajobrazu	inż.	2019	89
Architektura krajobrazu	mgr inż.	2019	80
Architektura	inż.	2024	–
Inżynieria bezpieczeństwa	inż.	2025	–
Razem inż. i mgr inż.			1468

Władze Wydziału i osoby ważne dla Wydziału

Od początku istnienia Wydziału funkcję dziekana pełniło 21 profesorów: Stanisław Turczynowicz (1946-1951), Władysław Kollis (1951-1954), Jerzy Mandes (1954-1956), Kazimierz Dębski (1956-1960), Jerzy Ostromęcki (1960-1962), Stefan Białynicz (1962-1967), Ryszard Koronowski (1967-1968), Zygmunt Mikucki (1968-1970), Stefan Liwski (1970-1972), Wojciech Wolski (1972-1978), Jan Skibiński (1978-1981), Tadeusz Kiciński (1981-1987), Elżbieta Biernacka (1987-1990), Edward Pierzgalski (1990-1993), Tomasz Brandyk (1993-1999), Alojzy Szymański (1999-2002), Kazimierz Banasik (2002-2008), Jerzy Jeznach (2008-2016), Eugeniusz Koda (2016-2019), Mieczysław Połoński (2019-2020), Grzegorz Majewski (od 2020 roku).

Kilku profesorów Wydziału brało udział w bezpośrednim kierowaniu Uczelnią. Profesor Alojzy Szymański pełnił funkcję Rektora SGGW w okresie 2008-2016. Dziewięciu profesorów było prorektorami: Jerzy Mandes (19561959), Jerzy Ostromęcki (1962-1965), Stefan Liwski (1972-1981), Wojciech Wolski (1981-1984), Edward Pierzgalski (1993-1996), Elżbieta Biernacka (1996-2002), Alojzy Szymański (2002-2008), Kazimierz Banasik (2016-2020), Tomasz Okruszko (od 2020 roku).

Ponadto, prof. Jan Żelazo, a po nim prof. Piotr Hewelke kierowali Międzywydziałowym Studium Ochrony Środowiska w latach 1996–2011. Ważną rolę w Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułu Naukowego pełnili profesorowie Tomasz Brandyk (2003 – 2009) i profesor Jerzy Jeznach (2017 – 2020).

Wielu pracowników Wydziału pełniło znaczące funkcje w kierowaniu komitetami, towarzystwami naukowymi i zawodowymi m.in. prof. Tomasz Brandyk – członek korespondent PAN, pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Wydziału V Nauk Rolniczych, Leśnych i Weterynaryjnych PAN. Funkcję przewodniczących Komitetu Melioracji i Inżynierii Środowiska Rolniczego PAN pełnili profesorowie Jerzy Ostromęcki, Józef Prończuk, Czesław Somorowski, Edward Pierzgalski i Jerzy Jeznach. Prof. Kazimierz Banasik pełnił funkcję Przewodniczącego Komitetu Inżynierii Środowiska PAN w kadencji 2020-2024. Prof. Tomasz Okruszko jest przewodniczącym Regionu Europy Środkowo-Wschodniej Global Water Partnership – organizacji pozarządowej o zasięgu globalnym wdrażającej zintegrowane gospodarowanie zasobami wodnymi oraz członkiem komitetów redakcyjnych Hydrological Sciences Journal i Ecohydrology and Hydrobiology. Przewodniczy Komitetowi Gospodarki Wodnej PAN. Jest członkiem Zespołu Doradczego przy Prezesie PAN w sprawie kryzysu klimatycznego. Zasiadał w radach naukowych czterech parków narodowych (Biebrzańskiego, Narwiańskiego, Słowińskiego oraz Kampinoskiego). W BPN był przewodniczącym Rady (dwie kadencje). Pełnił lub pełni obowiązki członka rad naukowych IGF PAN i IMGiW PiB. Prof. Jan Żelazo pełnił funkcje wiceprzewodniczącego Komitetu Gospodarki Wodnej PAN oraz był członkiem wielu krajowych Rad i Komitetów, w tym Zespołu Kierunków Studiów Rolniczych, Leśnych i Weterynaryjnych Państwowej Komisji Akredytacyjnej. Profesor Kazimierz Banasik był prezesem Stowarzyszenia Hydrologów Polskich oraz viceprzewodniczącym Międzynarodowej Komisji Erozji Kontynentalnej IAHS (2011-2019), , a prof. Zbigniew Lechowicz i prof. Alojzy Szymański pełnili funkcję Prezydenta Polskiego Komitetu Geotechniki. Prof. Eugeniusz Koda jest członkiem międzynarodowych towarzystw naukowych (ISSMGE, IGS, ISEG – Council Member), członkiem rady naukowej Instytutu Badawczego Dróg i Mostów (członek zespołu kwalifikacyjnego), członkiem Zespołu ds. Nagród Prezesa Rady Ministrów, oraz wieloletnim członkiem i przewodniczącym komisji kwalifikacyjnych nadających uprawnienia budowlane w MOIIB i PIIB.

W uznaniu za zasługi dla Wydziału, Senat SGGW uhonorował zaszczytnym tytułem Doktora Honoris Causa kilku wybitnych profesorów. Tytuł ten otrzymali profesorowie: Jerzy Ostromęcki w 1986 roku, Janos J. Bogardi (1996), Eugeniusz Dembicki (2003), Hans Peter Nachtnebel (2006), Desmond Eric Walling (2010), Wojciech Wolski (2015), Michele Jamiołkowski (2015), Zbigniew Kundzewicz (2018) i Arthur Petrus Johannes Mol (2024). Wyrazem wysokiej oceny osiągnięć było także nadanie tytułu Doktora Honoris Causa profesorom Wydziału przez inne uczelnie: Akademia Rolnicza we Wrocławiu uhonorowała tym tytułem profesorów: Aleksandra Maksimowa (1966 r.), Czesława Somorowskiego (2001) i Tomasza Brandyka (2005), a Słowacki Rolniczy Uniwersytet w Nitrze prof. Edwarda Pierzgalskiego (2014).

Aktualna organizacja i działalność naukowa Wydziału

Na podstawie „Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce” z 2018 roku i zmianie Statutu SGGW od 2019 roku na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska utworzono 2 Instytuty: Instytut Inżynierii Środowiska pod kierownictwem dyrektora prof. dr. hab. inż. Tomasza Okruszko. Od roku 2020 dyrektorem Instytutu Inżynierii Środowiska został prof. dr hab. in. Janusz Kubrak. Instytut Inżynierii Lądowej kierowany jest przez dyrektora prof. dr. hab. inż. Eugeniusza Kodę. W każdym z tych instytutów pracuje ponad 100 osób.

Instytut Inżynierii Środowiska

Instytut Inżynierii Środowiska utworzono w dniu 1 października 2019 roku i składał się wówczas z 7 katedr (Katedra Hydrologii, Meteorologii i Gospodarki Wodnej, Katedra Hydrauliki i Inżynierii Sanitarnej, Katedra Kształtowania Środowiska, Katedra Inżynierii Wodnej i Geologii Stosowanej, Katedra Teledetekcji i Badań Środowiska, Katedra Sztuki Krajobrazu, Katedra Architektury Krajobrazu).

Od 1 lutego 2025 roku Instytut Inżynierii Środowiska składa się z 4 katedr. Katedra Architektury Krajobrazu kontynuuje działalność najstarszego w Polsce i jednego z pierwszych w Europie ośrodków kształcenia architektów krajobrazu na poziomie wyższym, który w 2019 roku obchodził jubileusz 90 lat swojego istnienia. Kierownikiem Katedry jest dr hab. inż. Joanna Dudek-Klimiuk. Katedra Hydrauliki, Inżynierii Wodnej i Sanitarnej prowadzi w zakresie hydrauliki koryt otwartych i budowli, systemów kanalizacyjnych i wodociągowych, technologii oczyszczania wody i ścieków, hydrogeologii i geologii inżynierskiej. Katedrą kieruje dr hab. Adam Kiczko, prof. SGGW. Katedra Kształtowania Środowiska i Teledetekcji kierowana przez prof. dr hab. Maję Radziemską koncentruje się na badaniach środowiskowych i nowoczesnych technologiach teledetekcyjnych. Katedra Hydrologii, Meteorologii i Gospodarki Wodnej prowadzi działalność w zakresie hydrologii, gospodarki wodnej, ochrony powietrza, agroklimatologii, bioklimatologii, klimatologii stosowanej, modelowania procesów środowiskowych, analizy ryzyka i zagrożeń środowiska, systemów geoinformacyjnych oraz informacyjnych baz danych. Kierownikiem Katedry jest dr hab. Mikołaj Piniewski, prof. SGGW.

W Instytucie Inżynierii Środowiska od czasu jego powstania w 2019 roku do 2025 roku uzyskano 8 patentów i zrealizowano 87 projektów naukowo-badawczych krajowych i międzynarodowych. Pracownicy Instytutu Inżynierii Środowiska kierują obecnie wieloma projektami naukowymi. Prof. dr hab. inż. Tomasz Okruszko kieruje projektem uzyskanym w ramach konkursu Horyzont 2020, dwoma projektami w ramach konkursu Horyzont Europa oraz programem Life19. Dr hab. inż. Mikołaj Piniewski, prof. SGGW kieruje projektem z konkursu Horyzont 2020, projektem z konkursu Horyzont Europa, dwoma Projektami NCN Preludium i Preludium Bis, NCN Sonata, a także projektem uzyskanym w ramach Partnerstwa Water4all. Dr hab. Mateusz Grygoruk, prof. SGGW kieruje projektem Horyzont Europa, projektem MEiN oraz OPUS 25. Dr hab. inż. Beata Gawryszewska, prof. SGGW kieruje projektem otrzymanym w ramach konkursu Horyzont 2020 oraz NCN Opus 18. Dr hab. inż. Renata Giedych, prof. SGGW kieruje projektem uzyskanym w ramach konkursu Horyzont Europa. Również dr hab. inż. Edyta Hewelke i dr Andrzej Brandyk kierują projektami uzyskanymi w ramach konkursu Horyzont Europa.

Jako ważne osiągnięcia naukowo-badawcze pracowników Instytutu Inżynierii Środowiska można wymienić:

Zastosowanie nowoczesnych metod restytucji dolin rzecznych i terenów mokradłowych.
Opracowanie i wprowadzenie do powszechnego użytku urządzeń pomiarowych i systemu monitoringu środowiska opartego na nauce obywatelskiej.
Zastosowanie nowatorskich narzędzi wspierających zintegrowaną gospodarkę wodną w Europie wobec zmiany klimatu.
Wprowadzenie kompleksowego, długoterminowego monitoringu lasów dla wsparcia wielofunkcyjnej gospodarki leśnej.
Opracowanie gry komputerowej, stanowiącej narzędzie służące adaptacji miast do zmian klimatu w skali lokalnej, w ramach oddolnej inicjatywy danej społeczności miejskiej.

Osiągnięcia naukowo-badawcze Instytutu Inżynierii Środowiska są wykorzystywane przez ośrodki gospodarcze oraz instytucje publiczne w kraju i za granicą:

Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie wykorzystało m.in. wyniki badań naukowców SGGW, dotyczące wpływu zmiany klimatu na zasoby wodne przy opracowaniu wiele dokumentów strategicznych, takich jak Plan Gospodarowania Wodami w Dorzeczu Wisły, Program Przeciwdziałania Niedoborowi Wody, Wstępna Ocena Ryzyka Powodziowego, Plany Zarządzania Ryzykiem Powodziowym i Masterplan Zlewni Bobru.
Administracja wodna Słowacji wdrożyła opracowaną przez naukowców SGGW aplikację FroGIS do planowania działań małej retencji w zlewniach.
Litewska Agencja Ochrony Środowiska wykorzystała wyniki pochodzące z systemu modelowania rzek, w którego opracowaniu brali udział naukowcy SGGW, w celu obliczania ładunków biogenów odprowadzanych do Morza Bałtyckiego oraz opracowania programów działań ograniczających emisje biogenów do wód.

Pracownicy Instytutu Inżynierii Środowiska Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie pełnią istotne funkcje w komitetach, komisjach i są laureatami wielu konkursów:

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wyróżnił dr inż. Pawła Marcinkowskiego przyznaniem stypendium dla wybitnych młodych naukowców w 2025 r.
dr hab. inż. Tomasz Okruszko w 2024 roku objął funkcję wiceprzewodniczącego Komitetu Nauk o Wodzie i Gospodarki Wodnej przy Prezydium PAN.
Dr hab. Mateusz Grygoruk, prof. SGGW (od stycznia 2025 r. dyrektor Centrum Badań Klimatu) w dniu 16.07.2024 r. został powołany przez Ministra Infrastruktury na wiceprzewodniczącego Państwowej Rady Gospodarki Wodnej kadencji 2024-2029. Jest również członkiem Państwowej Rady Ochrony Środowiska (w kadencji 2022-2025) oraz członkiem Komitetu ds. Kryzysu Klimatycznego przy Prezydium Polskiej Akademii Nauk i Krajowej Komisji do spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko.
Dr hab. Mikołaj Piniewski, prof. SGGW został laureatem konkursu STEM Impact Award 2024-25 organizowanego przez Polsko-Amerykańską Fundację Fulbrighta. W ramach programu przeprowadził badania w Texas A&M AgriLife, Blackland Research and Extension Center w Temple.
Dr hab. Mikołaj Piniewski, prof. SGGW jest także członkiem Komitetu ds. Kryzysu Klimatycznego przy Prezydium Polskiej Akademii Nauk i Krajowej Komisji do spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko.

dr hab. inż. Grzegorz Majewski oraz dr hab. inż. Agnieszka Karczmarczyk, prof. SGGW, a także z Instytutu Inżynierii Lądowej: prof. dr hab. inż. Magdalena Vaverková oraz dr hab. inż. Paweł Ogrodnik, prof. SGGW zostali powołani w 2025 roku przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Marcina Kulaska, do pełnienia funkcji Ekspertów Komisji Ewaluacji Nauki.
dr hab. inż. Maja Radziemska (kierująca Katedrą Kształtowania Środowiska i Teledetekcji) oraz dr hab. Mikołaj Piniewski, prof. SGGW (kierownik Katedry Hydrologii, Meteorologii i Gospodarki Wodnej) zostali wyróżnieni w prestiżowym rankingu World’s Top 2% Scientists 2025, opracowanym przez Stanford University we współpracy z wydawnictwem Elsevier, na podstawie danych z bazy Scopus. Ranking obejmuje 2% najczęściej cytowanych badaczek i badaczy na świecie, którzy wywierają znaczący wpływ na rozwój światowej nauki.
Dr hab. inż. Marzena Suchocka została uhonorowana tytułem „Naukowca Roku” podczas XV Jubileuszowej Edycji Forum Wyzwań Gospodarczych „SYMBOL 2025”. Nagroda przyznana została za wynalazek „Antykompresyjna mieszanka kamienno-glebowa oraz jej zastosowanie”.
Doktor inż. Gabriela Maksymiuk z Katedry Architektury Krajobrazu została laureatką prestiżowego stypendium Fundacji Kościuszkowskiej. W ramach programu Exchange to the U.S. będzie w roku akademickim 2025/2026 prowadzić badania na University of Pennsylvania w Filadelfii – jednej z czołowych uczelni badawczych w Stanach Zjednoczonych.
Rektor SGGW, prof. dr. hab. Michała Zasada w roku 2025 wyróżnił sześciu następujących pracowników instytutu za wyjątkowe zaangażowanie w działalność badawczo-rozwojową: dr inż. Barbara Klik, dr inż. Paweł Marcinkowski, dr hab. Mikołaj Piniewski, prof. SGGW, dr Svajunas Plunge, dr hab. Mateusz Grygoruk, prof. SGGW, dr inż. Andrzej Brandyk.

Instytut Inżynierii Lądowej

Instytut Inżynierii Lądowej rozpoczął działalność od 1 października 2019 roku i składał się wówczas z 4 katedr (Katedra Geotechniki; Katedra Mechaniki i Inżynierii Budowlanej z dwoma zakładami; Katedra Hydrotechniki, Technologii i Organizacji Robót; Katedra Rewitalizacji i Archiektury z dwoma zakładami). Od 1 stycznia 2025 roku Instytut składa się już z 6 katedr. Katedra Geotechniki kontynuuje działalność badawczą i dydaktyczną w zakresie mechaniki gruntów i geotechniki, prowadzoną na Wydziale od początku jego powstania.W przeszłości kierownikami Katedr z tego zakresu byli wybitni geotechnicy: prof. Władysław Kollis (Dziekan i jeden z założycieli Wydziału), prof. Zygmunt Mikucki (Dziekan), prof. Wojciech Wolski (Dziekan i Prorektor, Doktor Honoris Causa SGGW) i prof. Zbigniew Lechowicz. W Katedrze tej pracował również były Dziekan, Prorektor i Rektor SGGW, prof. dr hab. inż. Alojzy Szymański. Kierownikiem Katedry obecnie jest dr hab. inż. Wojciech Sas, prof. SGGW. Katedra Mechaniki Budowli prowadzi działalność w zakresie zastosowań matematyki w mechanice i budownictwie, teorii sprężystości i plastyczności, wytrzymałości materiałów i mechaniki budowli. Do wybitnych mechaników pracujących na Wydziale należy zaliczyć prof. Jerzego Mandesa (Dziekan), prof. Wojciecha Żółtowskiego (też Dziekan WIL PW), prof. Grzegorza Jemielitę (też Dziekan WIL PW), prof. Wiesława Nagórko, czy dra Romana Kamińskiego. Katedrą kieruje obecnie dr hab. inż. Paweł Ogrodnik, prof. SGGW. Katedra Inżynierii Budowlanej kierowana przez dr hab. inż. Mariusza Żółtowskiego, prof. SGGW koncentruje się na materiałów budowlanych, optymalizacji metod projektowania i wykonawstwa konstrukcji budowlanych z zastosowaniem technik komputerowych oraz diagnostyki budowli. Do wybitnych konstruktorów pracujących na Wydziale w tym obszarze można zaliczyć: prof. Jana Lenarda, prof. Lesława Brunarskiego (też ITB) i prof. Michała Knauffa (też Dziekan WIL PW). Katedra Hydrotechniki, Technologii i Organizacji Robót prowadzi działalność w zakresie innowacyjnych rozwiązań technologicznych, organizacyjnych i materiałowych stosowanych w inżynierii i budownictwie, w tym zastosowań uczenia maszynowego i sztucznej inteligencji, oraz modelowania procesów inżynierii rzecznej i hydrauliki budowli wodnych z uwzględnieniem aspektów ochrony środowiska. W ubiegłym wieku przez wiele lat zespołem prowadzącym badania w tym obszarze kierował prof. Janusz Sokołowski. Kierownikiem Katedry obecnie jest dr hab. Roman Tracz, prof. SGGW. Katedra Budownictwa Zrównoważonego i Geodezji nawiązuje do aktualnych interdyscyplinarych zagadnień związanych ze zmianami klimatu i zrównoważonym rozwojem. Wśród głównych zainteresowań naukowych pracowników wymienić można wiodące obszary obejmujące: geotechnikę środowiskową, rekultywację składowisk i terenów zdegradowanych, geodezję i teledetekcję oraz zrównoważone budownictwo i architekturę. Pracownicy Katedry aktywnie i z sukcesami rozwijają współpracę międzynarodową oraz z otoczeniem społeczno-gospodarczym. Kierownikiem Katedry jest dr hab. inż. Anna Podlasek, prof. SGGW. Katedra Architektury, najmłodsza, ale zarazem największa osobowo Katedra, powołana głównie na potrzeby prowadzenia zajęć na utworzonym w 2024 roku kierunku studiów Architektura. Katedra prowadzi interdyscyplinarne badania i zajęcia dydaktyczne w zakresie architektury i urbanistyki. Wśród głównych zainteresowań naukowych pracowników wymienić można trzy wiodące obszary: architekturę prośrodowiskową, teorię architektury oraz studia miejskie. Katedrą kieruje obecnie dr hab. inż. arch. Agnieszka Starzyk, prof. SGGW.

W Instytucie Inżynierii Lądowej od czasu jego powstania w 2019 roku do 2025 roku uzyskano 10 patentów, zrealizowano ok. 50 projektów naukowo-badawczych krajowych i międzynarodowych, oraz opracowań o charakterze eksperckim na zlecenia instytucji i podmiotów gospodarczych. Jako ważne osiągnięcia naukowo-badawcze można wymienić:

Zastosowanie nowoczesnych metod badań i innowacyjnych metod stabilizacji gruntów antropogenicznych – geopolimeryzacja.
Wytyczne i opracowanie pilotażowych ekspertyz sanitarnych i geotechnicznych na potrzeby budowy farm fotowoltaicznych na powierzchni zrekultywowanych składowisk odpadów.
Opracowanie i zastosowanie unikalnych modeli uczenia maszynowego do wykrywania defektów konstrukcji budowlanych, hydrotechnicznych i mostowych.
Badania nad architekturą obiegu zamkniętego, integrujące strategie projektowe z myśleniem systemowym i cyklem życia struktur przestrzennych, w tym badania nad architekturą drewnianą, wykorzystującą zrównoważony materiał w skali budynku i miasta.
Zintegrowane technologie w projektowaniu architektonicznym, wykorzystanie BIM, modelowania parametrycznego, cyfrowego prototypowania i druku 3D.
Wykorzystanie drganiowych metod diagnostycznych do oceny stanu zdatności konstrukcji i materiałów budowlanych.
Opracowanie innowacyjnych rozwiązań izolacyjnych ze szczególnym uwzględnieniem hydroizolacji i termoizolacji.

Osiągnięcia naukowo-badawcze Instytutu Inżynierii Lądowej są wykorzystywane przez ośrodki gospodarcze w kraju i za granicą np.:

Firma PRO-INŻ wdrożyła wyniki opracowanych w 2023 roku w Instytucie ekspertyzy sanitarnej i geotechnicznej dla składowiska odpadów w Zakroczymiu pod budowę pilotażowej farmy fotowoltaicznej o mocy 500 kWp na zrekultywowanej kwaterze składowiska. Ekspertyzy umożliwiły przystosowanie powierzchni składowiska w niespełna 10 lat od zamknięcia, zamiast wymaganych przepisami 50 lat.
Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania w m.st. Warszawie wykorzystało opracowane w Instytucie w 2023 roku ekspertyzy sanitarną i geotechniczną do opracowania „Budowa Warszawskiego Centrum Zielonej Energii w Łubnej – Optymalna Koncepcja Techniczna”. Opracowane ekspertyzy umożliwiają budowę kilkunastohektarowej farmy fotowoltaicznej, instalacji turbin wiatrowych, które w połączeniu z systemem odgazowania składowiska, stanowi zintegrowane Centrum OZE o dużej mocy.
Badania realizowane we współpracy z University of Lisbon w Portugalii oraz University of Niš w Serbii, miały bezpośrednie przełożenie na praktykę projektową i realizacyjną. Wypracowane koncepcje i rozwiązania znalazły zastosowanie zarówno w projektach architektonicznych i urbanistycznych realizowanych w Polsce i w przedsięwzięciach zagranicznych, potwierdzając ich użyteczność i uniwersalny charakter.
SAXON LOOMIS Consulting Group (Austin Texas, USA) wykorzystał ekspertyzę i ocenę wpływu na środowisko opracowane w Instytucie w 2023 roku, do przygotowania terenu i budowy składowiska odpadów komunalnych dla City of Waco, zlokalizowanego w McLennan and Limestone Counties w the State of Texas (USA).
Opracowania wykonane na potrzeby projektowania, eksploatacji, monitoringu oraz zamykania i rekultywacji składowisk z uwzględnieniem uwarunkowań środowiskowych i przepisów prawa, wykorzystano w Polsce na składowiskach Radiowo, Łubna, Marki, Słabomierz-Krzyżówka i Rusko oraz na składowiskach Zdounky i Klatovy w Republice Czeskiej.
Od 2022 roku Instytut prowadzi badania, opracowuje ekspertyzy i projekty na potrzeby eksploatacji i rozbudowy składowiska Rusko k/Jaroszowa, jednego z największych składowisk w Polsce, zarządzanego przez firmę „ENERIS Ekologiczne Centrum Utylizacji”. W ramach prac badawczych i projektowych wykonano złożony system wzmocnienia podłoża z zastosowaniem czterech innowacyjnych technologii (drenaż pionowy, wymiana dynamiczna, kolumny kamienne i wzmocnienie geosyntetykami). Instytut prowadzi nadzór geotechniczny nad realizacją robót budowlanych na obiekcie.

Do innych wyróżnień Instytutu Inżynierii Lądowej Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie można wymienić następujące:

dr hab. inż. Magdalena Daria Vaverková (Zastępczyni Dyrektora Instytutu) oraz prof. dr hab. inż. Eugeniusz Koda (Dyrektor Instytutu) zostali wyróżnieni w prestiżowym rankingu World’s Top 2% Scientists 2025, opracowanym przez Stanford University we współpracy z wydawnictwem Elsevier, na podstawie danych z bazy Scopus. Ranking obejmuje 2% najczęściej cytowanych naukowców na świecie, którzy wywierają znaczący wpływ na rozwój światowej nauki.
dr hab. inż. Magdalena Daria Vaverková z Katedry Budownictwa Zrównoważonego i Geodezji została laureatką prestiżowego stypendium Kościuszko Foundation, na realizację Projektu pt.: „Can Landfills be Evidence of a New Epoch – the Anthropocene? Exploring the Impact of Human Activities on Earth’s Landscape”. W ramach programu „Exchange to the United States!” w roku akademickim 2024/2025 prowadziła badania na Stanford University w USA – jednym z najwyżej notowanych uniwersytetów na świecie. Prowadziła też w tym okresie wykłady na University of Illinois Chicago.
Mgr inż. Aleksandra Jakimiuk z Katedry Budownictwa Zrównoważonego i Geodezji została nominowana do stypendium w kategorii Fulbright Junior Research Award 2024-2025, na Projekt pt.: „Research on the impact of various technical methods of covering and reclaiming of landfill on internal processes within them and the overall environmental safety”, który zrealizowała na najwyżej notowanym na świecie Stanford University w USA.
Dr inż. Andrzej Głuchowski z Katedry Geotechniki został laureatem prestiżowego stypendium Kościuszko Foundation na realizację Projektu pt.: „Grain crushing under different stress conditions and physical states”. W ramach programu „Exchange to the United States!” w roku akademickim 2025/2026 prowadzi badania na New York University – jednej z czołowych uczelni badawczych w USA.
Mgr inż. arch. Małgorzata Kurcjusz-Gzowska z Katedry Budownictwa Zrównoważonego i Geodezji uzyskała nominację do stypendium w kategorii Fulbright Junior Research Award 2025-2026, na Projekt pt.: „Enhancing Sustainability through Building Information Modeling (BIM)”, który będzie realizowała na prestiżowym University of California, Berkeley w USA.
W 2025 roku Zespół badawczy Instytutu Inżynierii Lądowej (prof. dr hab. inż. Eugeniusz Koda – Lider Zespołu, prof. dr hab. inż. Magdalena Daria Vaverková, dr hab. inż. Anna Podlasek, dr inż. Anna Markiewicz, dr inż. Piotr Osiński i mgr inż. Aleksandra Jakimiuk), uzyskał Nagrodę Zespołową Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego „Za znaczące osiągnięcia w zakresie działalności naukowej”.
Współpraca z zespołem Profesora Yasuhiro Matsui z Okayama University (Japonia), w ramach której na czołowym japońskim uniwersytecie prof. dr hab. inż. Magdalena Daria Vaverková odbyła w latach 2023 i 2024 dwa 3-miesięczne staże badawcze, mgr inż. Alaksandra Jakimiuk staż 2-miesięczny w 2023 roku, a mgr inż. arch. Maja Sutkowska uzyskała stypendium Rządu Japonii i odbywa 3-letnie studia doktoranckie na tym Uniwesytecie w latach 2024-2027.
dr hab. inż. Eugeniusz Koda, Dyrektor Instytutu Inżynierii Lądowej, został powołany do Zespołu ds. Nagród Prezesa Rady Ministrów na kadencję 2024-2028. W skład Zespołu wchodzi 26 naukowców, reprezentujących różne dyscypliny naukowe. Prof. Koda, jako ekspert w zakresie budownictwa i geotechniki, wnosi swoje doświadczenie i wiedzę do prac Zespołu w dziedzinie nauk inżynieryjno-technicznych.
W dniach 3-6 lipca 2024 roku Instytut Inżynierii Lądowej był organizatorem cyklicznej konferencji międzynarodowej 5th Environmental Geotechnology, Recycled Waste Materials, and Sustainable Engineering (EGRWSE-2024). W wydarzeniu brało udział około 200 uczestników (ponad 120 z zagranicy), w tym Prezydent i Vice-Prezydent International Society for Soil Mechanics and Geotechnical Engineering (ISSMGE). Inicjatorem i współorganizatorem cyklu EGRWSE jest prof. Krishna R. Reddy z University of Illinois Chicago (USA).

Biogramy wybitnych osób

Prof. dr inż. Stanisław Turczynowicz
Urodził się w Lublinie 21 kwietnia 1875 r. Studia wyższe rozpoczął w Rydze w Politechnice na Wydziale Chemicznym, po dwóch latach przeniósł się na Wydział Inżynieryjny, który ukończył w 1904 r. ze stopniem inżyniera budowy (Bau-Ingenieur). Następnie zapisał się na Wydział Melioracyjny Politechniki w Monachium, gdzie studiował w okresie dwóch semestrów, W 1905 r. na jesieni został asystentem w Katedrze Inżynierii Rolnej Studium Rolniczego Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1907-1911 prowadził wykłady z geodezji i melioracji. Od 1911 r. do wybuchu pierwszej wojny światowej był zatrudniony na stanowisku inżyniera-hydrotechnika w rosyjskim Ministerstwie Rolnictwa. Po wybuchu wojny był przydzielony w roli inżyniera sanitarnego do generał-gubernatora galicyjskiego we Lwowie, potem był inspektorem robót hydrotechnicznych frontu południowo-zachodniego, a w 1916 r. został naczelnikiem robót hydrotechnicznych przy fortyfikacjach frontu rumuńskiego. Wrócił do kraju w połowie 1918 r. Od 1 października tego roku do końca grudnia 1930 r. pracował w Ministerstwie Rolnictwa na kilku stanowiskach, w tym na stanowisku naczelnika Wydziału Melioracyjnego. Jednocześnie od 1918 r. prowadził wykłady zlecone w SGGW z melioracji rolnych i z budownictwa wiejskiego, a później w Politechnice z torfiarstwa przemysłowego i budownictwa wiejskiego. Od 1 stycznia 1931 r. był profesorem nadzwyczajnym SGGW. W roku 1939 został wybrany dziekanem Wydziału Rolniczego. Po wybuchu wojny jako dziekan był przewodniczącym komisji egzaminacyjnej dyplomowej (do 5 maja 1940 r.), później objął kierownictwo tajnego nauczania. Profesorem zwyczajnym został mianowany w 1945 r. W roku 1947 zorganizował wyższy Kurs Melioracyjny, nazwany w roku 1951 Inżynierskim Kursem Melioracji Rolnych. Dzięki jego inicjatywie w roku 1949 powstała na Wydziale Rolnym Sekcja Melioracyjna, a w 1950 roku Wydział Melioracji Rolnych, którego został dziekanem i był nim do 30 września 1951 r. Doktorem nauk rolnych został 28 września 1953 r. Poza uczelnią był członkiem Rady Ochrony Przyrody, członkiem Komitetu Gospodarki Wodnej Polskiej Akademii Nauk. Prócz tego brał udział w pracach Stowarzyszenia Naukowo-Technicznego Inżynierów i Techników Wodno-Melioracyjnych. Brał także udział jako członek w Towarzystwach Naukowych Gleboznawstwa oraz Geofizyki. W roku 1948 otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, a w roku 1955 Medal X – lecia Polski Ludowej. Prof. dr S. Turczynowicz zmarł 2 czerwca 1957 r.

Prof. dr Aleksander Maksimow dr h.c.
Urodził się 26 lutego 1892 r. w Iłowli (Ziemia Dońska). Szkołę średnią ukończył w 1913 roku w Nowoczerkasku. Studia wyższe w SGGW w 1925 r. Stopień naukowy doktora nauk rolniczych uzyskał w 1927 r., a stopień naukowy doktora habilitowanego nadała mu Rada Wydziału Rolniczego SGGW w 1935 r. W latach 1935-1939 jako docent wykładał chemię rolną na SGGW oraz pracował jako kierownik laboratorium fizyko-chemicznego w Krajowym Towarzystwie Melioracyjnym. Po Powstaniu Warszawskim był wywieziony do obozu koncentracyjnego w Gross-Rosen oraz Manthausen. Po powrocie do kraju pracował jako docent w SGGW. W 1948 roku jako profesor nadzwyczajny został kierownikiem pierwszej w Polsce Katedry Torfoznawstwa na Wydziale Melioracji Rolnych, gdzie wykładał torfoznawstwo. W roku 1956 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Wielki wkład do nauki polskiej i światowej oraz aktywny i pełen sukcesów udział w rozwijaniu torfoznawstwa i chemii rolnej stawiają prof. A. Maksimowa w rzędzie wybitnych polskich uczonych. Prof. A. Maksimow prowadził wiele badań nad właściwościami fizyko-chemicznymi torfów, wykorzystaniem torfu w rolnictwie, a także mikroelementami i mikronawozami. Opublikował wiele prac naukowych oraz jako pierwszy w Polsce opracował szereg podręczników dotyczących sorpcji gleb, mikroelementów i torfoznawstwa. Prof. Maksimow brał czynny udział w działalności wielu towarzystw naukowych. był członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego, członkiem Polskiego Towarzystwa Botanicznego, członkiem Rady Naukowej Torfowego Instytutu Naukowego w Elblągu, członkiem Komisji do Spraw Gospodarki Nawozowej Rady Naukowo-Technicznej przy Ministerstwie Rolnictwa oraz członkiem Prezydium Komitetu Torfowego PAN. W uznaniu Jego wielkich zasług dla nauki został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a Wydział Rolniczy Akademii Rolniczej we Wrocławiu nadał Mu w roku 1966 tytuł doktora honoris causa. Profesor Maksimow zmarł 15 czerwca 1971 roku.

Prof. dr inż. Kazimierz Dębski.
Inżynier, specjalista w dziedzinie hydrologii i hydrotechniki, urodził się 30.10.1895 roku w Krzeszowicach, w zaborze austriackim. W 1915 r. został powołany do wojska, a od 1916 do 1918 studiował w Politechnice Wiedeńskiej na Wydziale Inżynierii. Po przerwanych studiach i powrocie do Polski pracował w różnych instytucjach związanych z robotami wodnymi. W roku 1919 wznowił studia na Politechnice Warszawskiej. W 1925 roku ukończył Wydział Inżynierii z dyplomem inżyniera dróg i mostów. Kontynuował pracę w Centralnym Biurze Hydrograficznym Ministerstwa Robót Publicznych. Brał udział w walkach z Niemcami w 1939 r, a po demobilizacji i powrocie do Warszawy pracował początkowo w Biurze Hydrograficznym pod zarządem niemieckim, a potem w Państwowej Średniej Szkole Budownictwa. Z wywózki do Meklemburgii po Powstaniu Warszawskim wrócił w roku 1945 i rozpoczął pracę w PIHM, gdzie wkrótce objął funkcję zastępcy Dyrektora ds. Hydrologii. W 1946 roku rozpoczął zajęcia dydaktyczne na organizowanej w SGGW Sekcji Melioracji Rolnych przy Wydziale Rolniczym, przekształconej następnie w Oddział, a w roku 1950 w samodzielny Wydział Melioracji Rolnych SGGW. W roku 1947 objął funkcję kierownika Katedry Budownictwa Wodnego, którą pełnił do chwili przejścia na emeryturę w roku 1966. Wykładał hydrologię i hydraulikę, regulację rzek, ochronę od powodzi, budowle wodne i gospodarkę wodną. Stopień naukowy doktora nauk technicznych uzyskał na Wydziale Inżynierii Politechniki Wrocławskiej w roku 1950 za pracę, dotyczącą bilansów wodnych zlewni rzek nizinnych. Tytuły naukowe profesora nadzwyczajnego w 1948 roku i profesora zwyczajnego w 1955 r. uzyskał pracując w SGGW. Prof. K. Dębski w latach 1954-1956 był prodziekanem, a w okresie 1956-1960 dwukrotnie dziekanem Wydziału Melioracji Wodnych SGGW. Owocem prac Profesora w okresie przedwojennym była formuła/metoda obliczeń przepływu zwyczajnej wielkiej wody rocznej (1934 r.), doskonalona w latach powojennych przez wielu hydrologów w oparciu o powiększający się zasób wyników pomiarów. Innymi, ważnymi przedmiotami badań Profesora w tym okresie były też transport rumowiska rzecznego i wprowadzanie metod statystycznych do określania przepływów maksymalnych w zlewniach niekontrolowanych hydrologicznie. Prof. Dębski jako pierwszy w Polsce wprowadził (1938) do obliczeń charakterystyk przepływu w ciekach wodnych rachunek prawdopodobieństwa. Jest twórcą, stosowanej do dziś, metody wyznaczania największych przepływów w rzece, wykorzystywanej w projektowaniu budowli wodnych, opisanej w pracy „Wzory empiryczne dla obliczeń objętości przepływu” (1947). W 1957 r. opublikował metodę decyli opartą na krzywych prawdopodobieństwa opisanych za pomocą podanych przez siebie równań. W latach 50-ych opracował pierwszy kompletny bilans wodny Polski. Był autorem wielu podręczników w tym „Hydrologii kontynentalnej” (cz. 1–2 1957–59) i „Regulacji rzek” (1978). Zmarł 30 stycznia 1968 roku.

Prof. dr inż. Władysław Kollis
Profesor Władysław Kollis urodził się 14 listopada 1897 r. w Wilnie. W latach 1917-1921 studiował na Wydziale Inżynierii Rolnej Akademii Rolniczej (obecnie im. Timiriazewa) w Moskwie i uzyskał dyplom inżyniera melioracji, a w roku 1923 otrzymał dyplom inżyniera hydrotechnika w Politechnice Warszawskiej. Doktoryzował się w roku 1960 w Politechnice Gdańskiej. W latach 1924-1939 pracował w Centralnym Biurze Hydrograficznym Ministerstwa Robót Publicznych, a następnie w Instytucie Hydrograficznym Ministerstwa Komunikacji, prowadząc studia i badania hydrologiczne. W okresie tym parokrotnie reprezentował naukę polską na międzynarodowych konferencjach hydrologicznych, gdzie przedstawiał własne referaty. W czasie okupacji pracował w Zarządzie Dróg Wodnych w Warszawie. W 1945 r. zorganizował przedsiębiorstwo „Hydrotest”, w którym objął stanowisko dyrektora. W latach 1948-1953 prowadził wykłady zlecone w Politechnice Warszawskiej. W roku 1950 rozpoczął pracę w SGGW; początkowo prowadził wykłady zlecone, później zajmował kolejno stanowiska: zastępcy profesora, docenta i profesora nadzwyczajnego. Stworzył Katedrę Gruntoznawstwa i Budownictwa Ziemnego, którą następnie kierował. W latach 1951-1954 był dziekanem Wydziału Melioracji Wodnych SGGW. Prof. W. Kollis, wybitny hydrolog, po wojnie zajął się głównie problematyką na styku mechaniki gruntów i geologii inżynierskiej z hydrauliką stosowaną. Opublikował około 60 prac z tego zakresu. Piastował szereg odpowiedzialnych stanowisk w centralnych organach nauki polskiej, a także brał czynny udział w pracach społecznych. Zmarł 4 października 1961 r. w Warszawie. Uczony i inżynier, był również wychowawcą i przyjacielem oraz orędownikiem młodzieży akademickiej.

Prof. dr hab. inż. Jerzy Ostromęcki dr h.c.
Urodził się 12 listopada 1909 r. w Kowalu, woj. włocławskie. Ukończył w 1933 r. Sekcję Melioracyjną Wydziału Inżynierii Wodnej PW z dyplomem inżyniera hydrotechnika. Na tym Wydziale w 1936 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W 1946 r. został habilitowany na Wydziale Rolniczym SGGW i mianowany docentem melioracji rolnych. Tytuł profesora nadzwyczajnego na Wydziale Rolniczym SGGW otrzymał w 1948 r., a tytuł profesora zwyczajnego w 1964 r. W latach 1933-1944 prowadził dział doświadczalnictwa melioracyjnego w Zakładzie Doświadczalnym Uprawy Torfowisk pod Sarnami. Od 1945 do 1953 r. był kierownikiem działów melioracyjnych PINGW oraz IUNG, a w latach 1953-1964 -zastępcą dyrektora ds. naukowych w IMUZ. Pracę zawodową w szkolnictwie wyższym rozpoczął w roku 1946/47: prowadził wykłady z melioracji rolnych na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Od 1948 r. został kierownikiem Katedry Melioracji Rolnych SGGW, a od 1954 r. – kierownikiem Katedry Melioracji Rolnych i Leśnych. W latach 1970-1975 po reorganizacji struktury wydziałów SGGW został dyrektorem Instytutu Melioracji Rolnych i Leśnych. Od 1960 do 1962 r. był dziekanem Wydziału Melioracji Wodnych, a w latach 1962-1965 prorektorem ds. dydaktyki SGGW. W 1975 r. przeszedł na emeryturę. W toku wieloletniej pracy dydaktycznej prowadził wykłady i seminaria z dziedziny melioracji rolnych, kierował 165 pracami magisterskimi, był promotorem 8 rozpraw doktorskich i recenzentem prac doktorskich i habilitacyjnych oraz dorobku kandydatów do tytułu profesora. W latach 1960-1975 brał udział w organizacji nauki poza Uczelnią jako członek lub przewodniczący komitetów PAN, Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, komisji i zespołów Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa, Rady Naukowej IMUZ. Był redaktorem Roczników Nauk Rolniczych, Seria Melioracyjna PAN, przewodniczącym Komitetu Redakcyjnego IMUZ, członkiem komitetów redakcyjnych Zeszytów Naukowych SGGW, Roczników Gleboznawczych PTG oraz czasopisma NOT Gospodarka Wodna. Był członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, PTG, SITWM NOT. Jako delegat krajowy brał czynny udział w kongresach i komisjach międzynarodowych towarzystw melioracyjnych i gleboznawczych. Profesor Jerzy Ostromęcki prace badawcze prowadził głównie w dziedzinie hydrologicznych i techniczno-przyrodniczych podstaw melioracji rolnych. Wyniki badań opublikował w 65 pracach naukowych i 30 artykułach naukowo-technicznych. Opracował 2 skrypty i 3 podręczniki. Osiągnięcia naukowe prof. J. Ostromęckiego stawiają Go w rzędzie najwybitniejszych teoretyków nauk melioracyjnych w kraju i za granicą. Zmarł 3 września 1988 roku.